Ormandaki Büyük Sır Çözüldü: Uykusu Kaçan Üç Kafadarın Gece Yarısı Macerası

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken… Zamanın birinde, gökyüzünün lacivert bir kadife gibi parıldadığı, yıldızların gökyüzünde birer pırlanta gibi ışıldadığı derin ve gizemli bir orman varmış. Bu ormanda, her ağacın arkasında ayrı bir masal, her yaprağın altında ayrı bir sır saklıymış. İşte bu güzel ormanın derinliklerinde, dillere destan üç arkadaş yaşarmış: Kurnaz ama bir o kadar da yorgun Tilki Tıfıl, yerinde duramayan hiperaktif Tavşan Zıpzıp ve her şeye şaşıran, uykusu geldiğinde ise sağa sola çarpan tatlı Ördek Vakvak.

Günlerden bir gün, ormana öyle bir gece çökmüş ki, sis pusu kaplamış, rüzgar ağaçların dalları arasında adeta bir ninni fısıldamaya başlamış. Ormandaki tüm hayvanlar yuvalarına çekilmiş, mışıl mışıl uykuya dalmış. Ne var ki, bizim üç kafadarın gözüne bir türlü uyku girmemiş. Tıfıl yatağında bir sağa dönmüş, bir sola dönmüş. Kafasındaki kırk tilki, kırk ayrı oyun kuruyormuş ama hiçbirinin uykuyu getirmeye gücü yetmiyormuş. Gözleri uykusuzluktan kan çanağına dönmüş, o güzelim kırmızı tüyleri birbirine karışmış. Sonunda dayanamayıp yataktan fırlamış ve kendini dışarı atmış.

Tam o sırada, patika yolda zıplayarak gelen ama zıplarken bile esneyen Tavşan Zıpzıp’ı görmüş. Zıpzıp’ın o uzun kulakları aşağıya sarkmış, bacakları titriyormuş ama yine de duramıyormuş.

‒ Yahu Zıpzıp, bu saatte ne arıyorsun burada? Neden uyumadın? diye sormuş Tıfıl, esneyerek.
‒ Ah Tıfıl, sorma! Bugün fazla taze yonca suyu içtim galiba. İçim kıpır kıpır, bacaklarım sanki kendi kendine koşmak istiyor. Ama gözlerim de bir o kadar ağır ki… Kafamı bir taşa koysam uyuyacağım ama ayaklarım izin vermiyor, demiş Zıpzıp.

Onlar böyle dertleşirken, gökyüzünden garip sesler duyulmuş. Bir de bakmışlar ki Ördek Vakvak, gözleri yarı açık yarı kapalı, havada dengesini kaybetmiş bir şekilde yalpalayarak uçuyor! Vakvak, havada bir daire çizmiş ve pat diye Tıfıl ile Zıpzıp’ın tam ortasına, yumuşak yosunların üzerine iniş yapmış.

‒ Vak! Amanın, dünya mı dönüyor yoksa benim gagam mı yer değiştiriyor? diye bağırmış Vakvak.
‒ Ne dünya dönüyor ne de gagan yer değiştiriyor Vakvak. Sadece sen de bizim gibi uykusuzluktan kırılıyorsun, demiş Tıfıl gülümseyerek.

Üç kafadar, bu uykusuzluk derdine bir çare bulmak için ne yapacaklarını düşünmeye başlamışlar. Tıfıl, kurnaz zekasını kullanıp hemen bir fikir ortaya atmış:

‒ Dinleyin beni dostlarım! Bilge Baykuş’un anlattığı bir efsane vardı. Bu ormanın en yüksek tepesi olan Pofuduk Tepe’de, yalnızca dolunay zamanı açan ve etrafına huzur veren bir ‘Gümüş Yapraklı Uyku Çiçeği’ varmış. Kim o çiçeğin kokusunu içine çekerse, dünyanın en tatlı, en derin uykusuna dalarmış. Ne dersiniz, gidip o çiçeği bulalım mı?

Zıpzıp hemen kulaklarını dikmiş: ‒ Gidelim, vallahi gidelim! Yoksa ben sabaha kadar kendi etrafımda dönüp duracağım, demiş. Vakvak da kanatlarını çırparak onaylamış: ‒ Vak! Uyku için her yere giderim, yeter ki bana yumuşak bir yastık verin!

Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler. Evvel zaman içinde yollar aşmışlar, dik yokuşlardan tırmanmışlar…

Yol boyunca rüzgarın uğultusu onlara eşlik etmiş, baykuşların ötüşleri yollarını aydınlatmış. Ormanın derinliklerine doğru ilerledikçe karşılarına devasa, karanlık bir bataklık çıkmış. Bataklığın üzerinden geçmek için sadece incecik, çürük bir kütük varmış.

Tıfıl, korkuyla yutkunmuş: ‒ Buradan çok dikkatli geçmeliyiz. Eğer dengemizi kaybedersek çamura batarız ve uykumuz tamamen kaçar, demiş. İlk olarak Zıpzıp, uykulu gözlerine rağmen dikkatlice kütüğün üzerine çıkmış. Parmak uçlarında, tüy gibi hafif adımlarla zıplayarak karşıya geçmiş. Ardından Tıfıl, kuyruğuyla dengesini sağlayarak yavaşça süzülmüş ve o da sağ salim karşıya varmış. Sıra bizim şapşal Ördek Vakvak’a gelmiş. Vakvak esneyerek kütüğün üzerine adım atmış ancak tam ortasındayken gözleri kapanıvermiş! Ayakları birbirine dolanmış ve tam düşecekken Tıfıl uzun kuyruğunu uzatmış, Zıpzıp da kulağıyla onu yakalamış. El birliğiyle Vakvak’ı bataklığın diğer tarafına çekmişler. Vakvak şaşkınlıkla gözlerini açmış: ‒ Vak! Ben neredeyim? rüyada mıyım? diye sormuş. Tıfıl: ‒ Rüyada değilsin ama az kalsın çamur banyosu yapıyordun, diyerek gülmüş.

Yollarına devam etmişler. Tepenin yamacına geldiklerinde karşılarına ulu bir meşe ağacı çıkmış. Ağacın dalında, kocaman gözleriyle etrafı izleyen Bilge Baykuş oturuyormuş. Üç arkadaşı bu saatte ayakta görünce şaşırmış:

‒ Huuu, huuu! Bu gece yarısı ne ararsınız bu yollarda küçük dostlarım? Neden sıcak yuvalarınızda uyumazsınız? diye sormuş Bilge Baykuş.
‒ Saygıdeğer Bilge Baykuş, hiçbirimizin gözüne uyku girmedi. Biz de Pofuduk Tepe’deki Gümüş Yapraklı Uyku Çiçeği’ni aramaya çıktık. Bize yol gösterir misiniz? demiş Tıfıl saygıyla eğilerek.
‒ Ah benim güzel yavrularım. Aradığınız şey aslında çok yakınınızda ama siz farkında değilsiniz. Yine de tepeye çıkın, çiçeği orada göreceksiniz. Ancak unutmayın, o çiçeğin kokusunu almak için önce kalbinizdeki ve zihninizdeki gürültüyü susturmalısınız, demiş Bilge Baykuş.

Kafadarlar bu sözlere pek anlam verememişler ama yollarına devam etmişler. Sonunda dik yokuşu tırmanarak Pofuduk Tepe’nin zirvesine ulaşmışlar. Tepenin üzeri gerçekten de yumuşacık, yeşil çimenlerle kaplıymış. Tam ortada, ay ışığının altında gümüş gibi parıldayan, muhteşem bir çiçek duruyormuş. Çiçek o kadar güzel kokuyormuş ki, kokusu rüzgarla birlikte tüm tepeye yayılıyormuş.

Üç arkadaş hemen çiçeğin etrafına koşmuşlar. Çiçeği koklamışlar, koklamışlar ama garip bir şekilde hiçbirinin uykusu gelmemiş. Hala Tıfıl’ın zihni dolu, Zıpzıp’ın ayakları hareketli, Vakvak’ın ise içi huzursuzmuş.

‒ Neden işe yaramadı? diye sormuş Zıpzıp üzülerek. ‒ Çiçek burada, kokusu da harika ama ben hala zıplamak istiyorum!

Tıfıl düşünmüş, Bilge Baykuş’un sözlerini hatırlamış: ‘Zihninizdeki gürültüyü susturmalısınız.’

‒ Dostlarım, demiş Tıfıl. ‒ Sanırım biz birbirimizden bir şeyler saklıyoruz ya da içimizi kemiren korkuları paylaşmıyoruz. Ben kurnaz bir tilkiyim ama aslında yalnız kalmaktan çok korkuyorum. Geceleri bu yüzden kafamda sürekli planlar yapıyorum ki kimse beni yalnız bırakmasın.
‒ Ben de… Ben de o kadar hızlıyım ki, herkes benden her zaman en önde olmamı bekliyor. Yavaşlamaktan, arkada kalmaktan ve başarısız olmaktan çok korkuyorum. Bu yüzden bacaklarım hiç durmuyor, demiş Zıpzıp içini dökerek.
‒ Vak… Ben de çok sakarım. Sizin bana gülmenizden, beni aranıza almamanızdan korkuyorum. Bu yüzden hep komiklik yapmaya çalışıyorum ama aslında çok yoruluyorum, diye eklemiş Vakvak dostlarına sarılarak.

Üç arkadaş içlerindeki tüm korkuları, endişeleri ve sırları birbirleriyle paylaştıkça, sanki üzerlerinden tonlarca ağırlık kalkmış gibi hissetmişler. Birbirlerine sımsıkı sarılmışlar. O anda, kalplerindeki ve zihinlerindeki o gürültü yerini derin bir sessizliğe ve huzura bırakmış.

Gümüş Yapraklı Uyku Çiçeği, onların bu samimiyeti ve dostluğu karşısında daha da parlak bir ışık saçmaya başlamış. Çiçeğin yapraklarından süzülen hafif ve ılık bir rüzgar, üç arkadaşın yüzünü okşamış. Tıfıl’ın göz kapakları ağırlaşmış, Zıpzıp’ın bacaklarındaki tatlı bir yorgunluk hissi yayılmış, Vakvak ise çoktan kafasını Tıfıl’ın yumuşak kuyruğuna yaslamış. Üç kafadar, pofuduk çimenlerin üzerinde, birbirlerine sokularak hayatlarının en huzurlu, en derin uykusuna dalmışlar.

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düşmüş; biri bu masalı yazanın, biri dostluğun kıymetini bilip sırrını paylaşanların, diğeri ise bu gece mışıl mışıl uyuyacak olan tüm çocukların başına…