Pinokyo Masalı Oku | Pinokyo Kumsalda Masalı
Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallarken uzak diyarlarda, yemyeşil ormanların bittiği yerde, masmavi denizin başladığı bir kumsalda, yaşlı mı yaşlı, yorgun mu yorgun, elleri nasırlı mı nasırlı bir marangoz yaşarmış. Adı Geppetto Usta imiş. Onun tahtadan yonttuğu, canından çok sevdiği, gözünden bile sakındığı bir de Pinokyo adında yaramaz mı yaramaz bir oğlu varmış. Pinokyo, tahta bir kukla olmasına rağmen kalbi pır pır atan, meraklı mı meraklı, bazen de çok mu çok söz dinlemez bir çocukmuş. En büyük hayali ise gerçek bir erkek çocuğu olmakmış.
Bir yaz sabahı, güneş pırıl pırıl parlamış, deniz ise gümüş gibi ışıldamış. Geppetto Usta, Pinokyo’yu da yanına alarak denize nazır o şirin kumsala gitmeye karar vermiş. Çünkü Pinokyo’nun canı sıkılmış, orman oyunlarından bıkmış, deniz görmeyi pek bir istemiş. Geppetto Usta da Pinokyo’yu kırmamış, küçük elini sıkıca tutmuş ve birlikte kumsala doğru yola düşmüşler. Uzun bir yolculuktan sonra, mis gibi deniz kokusu burunlarına dolmuş. Pinokyo’nun yüreği sevinçten hop hop atmaya başlamış. Gözleri faltaşı gibi açılmış, öylece kalakalmış. Kumlar altın gibi parıldıyormuş, dalgalar usul usul kıyıya vuruyormuş, martılar havada çığlık çığlığa dönüyormuş.
Pinokyo, kumsala varır varmaz kendini denizin serin sularına atmak istemiş. Ama Geppetto Usta onu durdurmuş. ‒ Dur bakalım Pinokyo, demiş Geppetto Usta. Deniz bildiğin gibi değildir, suyu derin midir derindir, dalgaları azgın mıdır azgındır. Bilmediğin yerlere asla tek başına gitme, gözümün önünden ayrılma sakın.
Pinokyo başını sallamış, uslu uslu oturmuş ama içindeki merak kurdu dur durak bilmemiş. Gözleriyle denizi taramış, uzaklara bakmış, pırıl pırıl parlayan bir şeyi fark etmiş. Minik bir tekne, kıyıdan epeyce uzakta, batık mı batık, eski mi eski duruyormuş. Sanki denizin derinliklerinden bir sır getirmiş de oracıkta unutulmuş gibiymiş. Pinokyo’nun kalbi yerinden çıkacak gibi çarpmış. Bu tekneyi yakından görmek, ona dokunmak, belki de içindeki sırrı keşfetmek istemiş. Geppetto Usta ise yorgun argın, bir ağacın gölgesine uzanmış, tatlı bir uykuya dalmışmış.
Pinokyo, babasının uyuduğunu görünce usulca yerinden kalkmış. Kumsalda çıt çıkarmadan yürümüş, ayakları kuma bata çıka ilerlemiş. Kalbi küt küt atıyormuş, hem heyecanlı hem de biraz korkakmış. Ama merakı korkusunun önüne geçmiş. Tekneye ulaşmak için yüzmeyi denemiş. Tahta bedeni suyun üzerinde pek de iyi durmuyormuş, zorlanmış mı zorlanmış. Ama o pes etmemiş, inatçı mı inatçı bir şekilde çabalamış. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş gibi denizin yüzeyinde çırpınmış durmuş.
Nihayet tekneye yaklaşmış. Tekne gerçekten de eskiymiş, yosun tutmuş, paslanmış. Pinokyo tekneye tırmanmaya çalışırken, aniden büyük bir dalga gelmiş ve Pinokyo’yu denizin derinliklerine sürüklemiş. Pinokyo şaşkın mı şaşkın, neye uğradığını bilememiş. Birdenbire kendini karanlık suların içinde bulmuş. Nefes almakta zorlanmış, kalbi korkuyla titremeye başlamış. Tahta kolları ve bacakları çırpınıp duruyormuş ama hiçbir işe yaramıyormuş. İşte o an, Geppetto Usta’nın sözleri kulaklarında çınlamış. Keşke dinleseydim, diye düşünmüş pişmanlıkla.
Tam umudu kesilmişken, önünde pırıl pırıl parlayan, devasa mı devasa bir deniz kaplumbağası belirmiş. Kabuğu sanki binbir renkte taşlarla süslenmiş gibiymiş, gözleri ise bilgece bakıyormuş. Kaplumbağa, Pinokyo’ya doğru yavaşça yüzmüş. Pinokyo önce korkmuş ama kaplumbağanın nazik bakışlarını görünce biraz olsun rahatlamış. ‒ Küçük kukla, demiş kaplumbağa derin bir sesle, buralarda ne arıyorsun böyle yalnız başına? Denizin kuralları vardır, bilmeyenler için tehlikelerle doludur.
Pinokyo titrek bir sesle tüm hikayeyi anlatmış. Merakını, babasının uyarısını, tekneye ulaşma arzusunu, ve denize nasıl düştüğünü bir bir sıralamış. Anlattıkça burnu uzamış da uzamış. Kaplumbağa, Pinokyo’nun uzayan burnunu görmüş ve hafifçe gülümsemiş. ‒ Gördün mü, demiş kaplumbağa, yalan söylemek hem kendini hem de başkalarını aldatır. Ama sen pişman olmuşsun, bu da bir başlangıçtır. Şimdi dürüst ol ve ne istediğini söyle.
Pinokyo, tüm dürüstlüğüyle, ‒ Ben, ben sadece o tekneyi görmek istemiştim. Ama şimdi babamın yanına dönmek istiyorum. Onu çok merak etmişimdir, demiş. Burnunun yavaş yavaş küçüldüğünü fark etmiş. Deniz kaplumbağası, Pinokyo’nun samimiyetine inanmış. ‒ Pekala, demiş, ben sana yardım ederim. Ama bir söz vereceksin. Bir daha büyüklerinin sözünü dinlemezlik etmeyeceksin ve her zaman dürüst olacaksın. Çünkü dürüstlük, denizin en derin sırlarından bile daha değerlidir.
Pinokyo sevinçle başını sallamış. ‒ Söz veririm, söz veririm, demiş. Deniz kaplumbağası, Pinokyo’yu nazikçe kabuğunun üzerine almış ve yüzeye doğru yükselmeye başlamış. Pinokyo, suyun altında gördüğü rengarenk balıklara, mercanlara hayran kalmış. Deniz kaplumbağası ona denizin güzelliklerini ve tehlikelerini anlatmış. Balıkların dansını, yosunların fısıltısını, denizin derinliklerindeki eski şehirleri bir bir tarif etmiş. Pinokyo, bilge kaplumbağayı can kulağıyla dinlemiş, her kelimesini aklına yazmış.
Kaplumbağa, Pinokyo’yu tam da Geppetto Usta’nın uyuduğu ağacın yakınındaki kumsala bırakmış. Geppetto Usta o sırada uyanmış, Pinokyo’yu göremeyince telaşlanmış, onu aramaya başlamış. Tam o sırada Pinokyo’nun kumsalda oturduğunu görmüş. ‒ Pinokyo! Neredeydin? Çok korktum, demiş Geppetto Usta, oğluna sıkıca sarılmış. Pinokyo, babasına tüm macerasını, bilge deniz kaplumbağasıyla konuşmasını, yalan söyleyip burnunun uzamasını ve sonra da dürüst olup burnunun küçülmesini bir bir anlatmış. Gözleri yaşarmış, sesi titrek mi titrek çıkmış.
Geppetto Usta, Pinokyo’nun değiştiğini, daha olgunlaştığını hissetmiş. Gözlerinin içi gülmüş. ‒ Aferin oğlum, demiş, bu macera sana çok şey öğretmiş. Hiçbir şey, dürüstlükten ve büyüklerinin sözünü dinlemekten daha önemli değildir. Pinokyo o günden sonra hep dürüst olmuş, söz dinlemiş ve Geppetto Usta’sına hiç yalan söylememiş. Kalbi gerçek bir çocuk gibi atmaya başlamış.
Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düşmüş; biri Geppetto Usta’ya, biri Pinokyo’ya, biri de bu masalı dinleyen iyi yürekli herkese.
Moral: Büyüklerin sözünü dinlemek ve her zaman dürüst olmak, en büyük maceralarda bile en güvenli kılavuzdur.
