Tavşan ile kaplumbağa masalı | Hızlı Tavşan ile Yavaş Kaplumbağa
Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallarken; ulu bir ormanın en derin köşesinde, yemyeşil ağaçların, cıvıl cıvıl kuşların ve şırıl şırıl akan derelerin süslediği Yeşilçam Ormanı’nda, birbirinden ilginç hayvanlar yaşarmış. Bu ormanda yaşayan hayvanlar arasında, ünü dillere destan olmuş iki zıt karakter varmış: Biri Hızlı Tavşan, diğeri Yavaş Kaplumbağa imiş. Hızlı Tavşan, adından da anlaşıldığı gibi, ormanın en çevik, en hoplaya zıplaya gezen hayvanıymış. Bacakları o kadar hızlıymış ki, bir yerden bir yere varması göz açıp kapayıncaya kadar sürermiş. Ne var ki, bu hızı ona büyük bir kibir de vermiş. Kendini herkesten üstün görürmüş, özellikle de Yavaş Kaplumbağa’dan. Yavaş Kaplumbağa ise, tam tersine, acele etmeyi hiç sevmezmiş. Adım adım, usul usul ilerlermiş hayat yolunda. Onun için önemli olan, varış noktasına ulaşmak değil, yolculuğun tadını çıkarmakmış. Kabuğunun altında taşıdığı bilgelik ve sabır, onu ormandaki diğer hayvanlar için bir danışma merkezi haline getirmiş. Herkes ona akıl danışmaya gelirmiş, çünkü o hiçbir zaman öfkelenmez, hiçbir zaman acele etmezmiş.
Gel zaman git zaman, Hızlı Tavşan’ın Kaplumbağa’ya olan alaycı tavırları dayanılmaz bir hal almış. Her gördüğünde, “Hey Kaplumbağa kardeş, daha yuvarlanmaya mı devam ediyorsun? Benim bir tur atıp gelmeme sen daha bir adım atamamış olursun!” diye dalga geçermiş. Diğer hayvanlar bu duruma üzülür, Tavşan’ın bu densizliğini kınarlarmış içten içe. Bir gün, yine böyle bir alay etme sahnesinin ardından, Kaplumbağa’nın sabrı taşmış. Ama öfkeyle değil, bilgelikle taşmış.
Kaplumbağa, yavaşça başını kaldırmış, Tavşan’ın gözlerinin içine bakmış ve sakin bir sesle, “Ey Hızlı Tavşan,” demiş, “madem bu kadar hızlısın ve bana karşı bu kadar iddialısın, gel seninle bir yarış düzenleyelim. Bakalım, gerçekten de dediğin kadar üstün müsün?” Bu teklif karşısında Tavşan önce kahkahalara boğulmuş. Karnını tuta tuta gülmüş, gözlerinden yaşlar gelmiş. “Sen mi bana meydan okuyorsun, ey ağırkanlı dostum?” demiş, alaycı tavrını sürdürerek. “Peki öyle olsun, nasıl istersen. Yarın sabah, güneşin ilk ışıklarıyla birlikte, büyük çınar ağacından başlayıp, Akarsu Köprüsü’ne kadar yarışalım. Tüm orman şahit olsun!” Tavşan, bu yarışı şimdiden kazanmış saymış kendini, içten içe sevinmiş, bu fırsatı Kaplumbağa’yı iyice rezil etmek için kullanacağını düşünmüş.
Kaplumbağa ise, teklifi kabul edip kendi yoluna koyulmuş. Hiç kimseye laf yetiştirmemiş, kimseye hava atmamış. Yarış güzergahını dikkatlice incelemiş, nerede ne tür engellerin olacağını hesaplamış. Yokuşları nasıl çıkacağını, düzlüklerde nasıl enerji tasarrufu yapacağını kafasında planlamış. Her akşam, güneş batarken, kabuğunun altında huzur içinde dinlenmiş, bedenini ve ruhunu yarışa hazırlamış. Tavşan ise, ormanda herkese bu yarışı anlatmış, böbürlenmiş durmuş. “Benim gibi bir şampiyonun Kaplumbağa gibi birine karşı yarışması bile komik,” demiş. Yarış için hiçbir hazırlık yapmamış, bol bol yiyip içmiş, ormanda keyif çatmış. Kendine o kadar güveniyormuş ki, Kaplumbağa’nın adımlarının kendi bir nefesine bile yetişemeyeceğini sanmış.
Ertesi sabah, ormanın tüm hayvanları büyük çınar ağacının altında toplanmış. Kuşlar dallarda cıvıl cıvıl öter, sincaplar ağaçtan ağaca atlar, tilkiler kuyruklarını sallayarak heyecanla beklerlermiş. Yarışın hakemi Bilge Baykuş, kalın sesiyle, “Hazır mısınız?” diye sormuş. Tavşan, gergin kaslarıyla, yerinde zıplıyormuş, bir an önce başlamak istiyormuş. Kaplumbağa ise, her zamanki gibi sakin ve dingin duruyormuş. Baykuş’un “Başla!” komutuyla birlikte, Hızlı Tavşan bir ok gibi fırlamış, tozu dumana katmış. Gözden kaybolması saniyeler sürmemiş. Ardından ormandan sevinç çığlıkları yükselmiş, herkes Tavşan’ın hızına bir kez daha hayran kalmış. Yavaş Kaplumbağa ise, acele etmemiş. İlk adımını atmış, ardından ikincisini, üçüncüsünü… Adımları küçükmüş ama kararlıymış.
Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler, altı ay bir güz gitmişler… Tavşan, koşup koşup çok öne geçmiş. Geriye dönüp baktığında Kaplumbağa’yı görememiş bile. “Şu zavallı Kaplumbağa daha yeni yola çıkmıştır,” diye düşünmüş, içten içe gülmüş. Koşmaktan yorgun düşmüş, bir de karnı zil çalmaya başlamış. Tam o sırada, yol kenarında taze mi taze, nar gibi kızarmış havuçlarla dolu bir tarla görmüş. “Ah ne güzel! Biraz mola vereyim de karnımı doyurayım,” demiş kendi kendine. Tarlaya girmiş, iştahla havuçları yemeye başlamış. Bir havuç, iki havuç, üç havuç… Karnı davul gibi şişinceye kadar yemiş.
Karnını doyurduktan sonra, güneşin tepede parladığını fark etmiş. “Şu sıcakta biraz dinleneyim bari,” diye mırıldanmış. Yol kenarındaki ulu bir çınar ağacının gölgesine uzanmış. Serin rüzgar, yaprakların hışırtısı, kuşların melodik sesleri… Tavşan’ın göz kapakları ağırlaşmış, tatlı bir uykuya dalmış. Rüyasında kendini birincilik kürsüsünde görmüş, tüm hayvanlar onu alkışlıyormuş. O kadar derin bir uykuya dalmış ki, zamanın nasıl akıp geçtiğini hiç fark etmemiş. Bir ara, hafif bir gıcırtıyla uyanır gibi olmuş ama yorgunluğu ve doygunluğu ağır basmış, tekrar derin bir uykuya dalmış.
O sırada, Yavaş Kaplumbağa hiç durmadan yoluna devam ediyormuş. Küçük adımlarıyla, sabırla ilerliyormuş. Ne sıcaktan şikayet etmiş, ne de yorgunluktan. Her adımında, hedefine biraz daha yaklaştığını biliyormuş. Patikadaki sivri taşlara takılmamış, çamurlu yerlerden dikkatle geçmiş. Yokuşları ağır ağır tırmanmış, düzlüklerde ise ritmini hiç bozmamış. Zihninde sadece bitiş çizgisi varmış. Yol boyunca Tavşan’ın yattığı çınar ağacının yanından geçerken, onu derin bir uykuda görmüş. Ama durup bakmamış bile. Neşeli bir tebessümle yoluna devam etmiş, kendi hızında ilerlemiş.
Güneş batmaya yüz tutmuş, turuncu ve mor renkler gökyüzünü kaplamış. Tavşan, birden irkilerek uyanmış. Gözlerini ovuşturmuş, etrafına bakmış. Güneşin batmak üzere olduğunu görünce beyninden vurulmuşa dönmüş. “Eyvah!” diye bağırmış, “Ne kadar da uyumuşum!” Panikle yerinden fırlamış, koşmaya başlamış. Bacakları titriyormuş, kalbi gümbür gümbür atıyormuş. Tüm hızıyla, deli divane gibi koşuyormuş. Geriye dönüp Kaplumbağa’yı göremeyince, “Belki de benden çok geride kalmıştır,” diye umutlanmış. Ama ormanın derinliklerinden gelen tezahürat sesleri, içini bir anda korkuyla doldurmuş.
Akarsu Köprüsü’ne yaklaştığında, gözlerine inanamamış. Kaplumbağa, o yavaş Kaplumbağa, bitiş çizgisine sadece birkaç adım kala ağır ağır ilerliyormuş. Ormandaki tüm hayvanlar, Kaplumbağa’yı alkışlıyor, tezahürat yapıyorlarmış. Tavşan var gücüyle koşmuş ama artık çok geç kalmış. Kaplumbağa, son adımıyla bitiş çizgisini geçmiş. Tüm orman, sevinç çığlıklarıyla yankılanmış. Hızlı Tavşan, bitiş çizgisine ulaştığında, Kaplumbağa’yı tüm hayvanların omuzlarında görmüş. Utancından yerin dibine geçmiş, başını öne eğmiş. Kibri, hızıyla değil, sabır ve azimle yenilmişti.
Kaplumbağa, yorgun ama mutlu bir şekilde etrafına bakmış. “Önemli olan hız değil, doğru ve kararlı adımlarla ilerlemektir,” demiş, Bilge Baykuş’un da onaylayan bakışları altında. O günden sonra Hızlı Tavşan, bir daha hiçbir zaman kimseyle alay etmemiş, hızına güvenip kimseyi küçümsememiş. Kendi kabuğuna çekilip, Kaplumbağa’nın sabrını ve azmini örnek almış, daha mütevazı bir hayvan olmuş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düşmüş, biri anlatana, biri dinleyene, biri de bu masalı yüreğinde saklayana.
