Masal Oku | Uyku Getiren Masal Oku | Kayıp Ayıcık Balık’ın Orman Macerası

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallarken, yemyeşil mi yemyeşil, ulu mu ulu bir ormanda, annesiyle birlikte yaşayan Balık adında sevimli mi sevimli, meraklı mı meraklı bir yavru ayıcık varmış. Balık, adını pırıl pırıl akan deredeki balıklara benzetildiği için almış; tüyleri simsiyah, gözleri boncuk boncuk, burnu kapkara, yaramaz mı yaramaz bir ayıcıkmış. Annesi, koca cüssesiyle, yavrularına karşı pamuk gibi yüreğiyle ormanın en bilge ayılarından biriymiş. Her gün güneş doğarken Balık, annesinin sıcacık kucağında uyanır, ormanın mis gibi kokularıyla güne başlarmış. Gündüzleri annesiyle bal avlar, orman meyveleri toplar, akşamları da yıldızların altında annesinin anlattığı eski masalları dinlermiş. Hayatları neşe içinde, huzurlu mu huzurlu geçiyormuş. Balık’ın en sevdiği şey ise annesiyle saklambaç oynamakmış. Annesi saklandığında, minik burnuyla kokusunu takip eder, onu her zaman bulurmuş. Bu oyun, ikisi için de bitmek bilmeyen bir eğlenceymiş. Balık, o gün de annesiyle oynamak istemiş. “Anne, anne! Hadi saklambaç oynayalım!” diye heyecanla mırıldanmış.

Annesi gülümsemiş, koca pençesiyle Balık’ın başını okşamış. “Pekala yavrum, ama bu sefer çok uzaklaşma, olur mu? Akşama doğru hava kararmaya başlayacak, yuvaya dönmemiz lazım,” demiş şefkatle. Balık, annesinin sözünü dinleyeceğine söz vermiş, ancak minik kalbi oyun heyecanıyla pır pır ediyormuş. Annesi gözlerini kapatır kapatmaz, Balık can havliyle koşmaya başlamış. Bir ağacın arkasından fırlamış, başka bir çalılığın dibinden geçivermiş. Ormanın derinliklerine doğru, daha önce hiç gitmediği bir yöne doğru ilerlemiş. Her zaman annesinin kokusunu takip edermiş, ama bu sefer oyunun büyüsüne kapılıp bambaşka bir maceraya atılmış gibiymiş.

Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Balık, ormanın çeşit çeşit ağaçlarına hayran kalmış. Dev meşe ağaçlarının gövdeleri ne kadar da kalınmış! Parlak yeşil yapraklı çamlar, kokusuyla burnunu gıdıklayan orman çiçekleri… Her şey o kadar ilgi çekiciymiş ki, Balık nereye gittiğini unutmuş. Bir anda karşısına rengarenk kelebekler çıkmış. Kelebekler havalanmış, alçalıp yükselmiş, adeta Balık’ı kendilerine doğru çekiyormuş. Balık da onların peşine takılmış, pır pır kanat seslerini takip etmiş. Koşmuş, hoplamış, zıplamış. Kelebeklerin ardından yemyeşil bir çayırın ortasına varmış. Çayırda rengarenk çiçekler açmış, mis gibi kokular etrafı sarmış. Balık, kelebeklerle oynamaktan yorulmuş, sırtüstü çimenlere uzanmış. Derin bir nefes almış, gözlerini kapatmış.

Uyandığında güneş batmaya yüz tutmuş, turuncu ve mor renkler gökyüzünü kaplamış. Kelebekler gitmiş, çayırda tek bir canlı bile kalmamış gibiymuş. Balık, birden büyük bir boşluk hissetmiş içinde. Annesi nerede kalmış? Etrafına bakınmış, ama annesinin ne kokusunu alabilmiş ne de sesini duyabilmiş. “Anne!” diye bağırmış minik sesiyle. Sesi, ormanın derinliklerinde kaybolmuş, sadece yankısı geri dönmüş. Karnı zil çalmaya başlamış, ayakları uyuşmuş. Hava da yavaş yavaş serinlemeye başlamış. Balık’ın gözleri dolmuş, minik kalbi korkuyla çarpmaya başlamış. Daha önce hiç bu kadar yalnız kalmamışmış. Göz pınarlarından sıcak yaşlar yanaklarından aşağı süzülmüş. Ne yapacağını bilemez bir halde etrafına bakınmış. Ağaçlar ona dev gibi, karanlık gölgeler korkutucu gelmeye başlamış.

Korkudan titreyen minik bedenini zorlukla sürükleyerek, annesini bulmak umuduyla patikalardan birine girmiş. Tam o sırada, bir ağacın kovuğundan başını uzatan hareketli bir sincap görmüş. Sincap, cevizlerini biriktirmekle meşgulmüş, yanakları dolmuş taşmışmış. Balık, çekingen adımlarla sincapa yaklaşmış. “Merhaba, sevgili sincap kardeş,” demiş sesi titreyerek. “Annemi gördün mü? Ben kayboldum.” Sincap, başını kaldırıp iri gözleriyle Balık’a bakmış. “Vız vız! Ne o, minik ayı, yolunu mu şaşırdın? Benim işim gücüm var, kışlık erzakımı hazırlıyorum. Annelerinizin peşinden ayrılmayın diye boşuna mı söylerler?” demiş, biraz da terslemiş. Ama yine de Balık’ın üzgün halini görmüş, yüreği yumuşamış. “Hmm, ben bu taraflarda büyük bir ayı görmedim. Belki daha batıya doğru gidersen, Deredeki Büyük Meşe Ağacı’na yakın yerlerde avlanıyor olabilirler. Ama dikkat et, orası biraz engebeli bir yoldur,” diye eklemiş, sonra tekrar işine dönmüş. Balık, sincabın sözleriyle bir umut ışığı bulmuş. Deredeki Büyük Meşe Ağacı… Annesiyle bazen oraya balık avlamaya giderlermiş.

Balık, sincabın gösterdiği yöne doğru yola koyulmuş. Yorgun argın adımlarla ilerlerken, ormanın derinliklerinden gelen garip sesler onu ürkütmüş. Gecenin karanlığı yavaş yavaş çökerken, gölgeler uzamış, her bir çalı bir canavara dönüşmüş gibiymiş. Bir çalılığın hışırtısında bile kalbi küt küt atmaya başlamış. Ayağına takılan her dal parçası, yüreğine bir korku salmış. Uzun süre yol yürümüş, ama Deredeki Büyük Meşe Ağacı’nı bir türlü bulamamış. Umutsuzluk, minik omuzlarına ağır bir yük gibi çökmüş. Gözleri yorulmuş, adımları yavaşlamış, hatta durma noktasına gelmiş. Tam o sırada, yüksek bir ağacın dallarında pırıl pırıl gözleriyle etrafı süzen bilge bir baykuş görmüş. Baykuş, bembeyaz tüyleri ve vakur duruşuyla ormanın en yaşlılarından biriymiş.

Balık, tüm cesaretini toplayarak baykuşa yaklaşmış. “Sevgili Bilge Baykuş Amca,” demiş hıçkırarak. “Ben Balık, annemi kaybettim. Sincap kardeş bana Deredeki Büyük Meşe Ağacı’nı işaret etti, ama bulamıyorum. Çok korkuyorum.” Baykuş, Balık’ın gözlerinin içine derin derin bakmış. “Hoo hoo! Minik Balık, korkuya kapılmak yerine, etrafına bakmayı denedin mi hiç? Bazen aradığımız şey, burnumuzun dibinde durur da biz görmeyiz,” demiş tok sesiyle. “Deredeki Büyük Meşe Ağacı’nın yanından geçen patika, hafiften eğimli ve çakıllı bir patikadır. Ayrıca, o civarda taze orman gülü kokusu duyulur. Gözlerini dört aç, kulaklarını dik, burnunu iyi kullan. Yüreğindeki inanç sana yol gösterecektir. Unutma, en karanlık gecenin ardından bile güneş doğar.” Baykuş’un sözleri, Balık’ın içine su serpmiş, ona umut vermiş. Evet, taze orman gülü kokusu! Annesi o kokuyu çok severmiş.

Baykuş’un tarif ettiği gibi, burnunu havaya kaldırıp koklamaya başlamış. Biraz sonra, hafif mi hafif, tatlı mı tatlı bir koku burnuna gelmiş. Balık, büyük bir sevinçle o yöne doğru koşmaya başlamış. Yokuş yukarı tırmanmış, patika biraz taşlıymış, minik patileri acımış, ama annesine kavuşma arzusu ona güç vermiş. Orman gülü kokusu giderek yoğunlaşmış. Artık annesini bulacağına dair inancı tamarmış. Yorgunluğunu, korkusunu bir kenara atmış. Koca koca adımlarla ilerlemiş. Bir çalılığın arasından geçerken, dikenler tüylerini yolmuş, ama o hiç durmamış. Kalbi her geçen an daha hızlı çarpmaya başlamış. Sanki annesinin sesi kulaklarında yankılanıyormuş gibi hissetmiş.

Biraz daha ilerledikten sonra, patikanın kenarında otlayan zarif bir dişi geyik görmüş. Geyik, Balık’ın üzgün halini fark etmiş, şefkatle başını uzatmış. “Küçük ayı, neden böyle yorgun ve hüzünlüsün?” diye sormuş nazikçe. Balık, nefes nefese kalmış. “Annemi arıyorum, kayboldum,” demiş. Geyik, şefkatle Balık’ın sırtını okşamış. “Ah, minik yavru. Annen seni merak etmiştir kim bilir. Ben az önce Büyük Meşe Ağacı’nın oralarda, dere kenarında bir anne ayı gördüm. Endişeliydi, sürekli seni çağırıyordu. Buradan sola dönersen, doğrudan o dereye çıkarsın. Acele et, hava iyice kararmadan annene kavuş.” Geyik, Balık’a taze orman meyvelerinden ikram etmiş. Balık, karnını doyurmuş, gücü yerine gelmiş. Geyiğe teşekkür ederek, hızla sola dönmüş.

Annesini bulacağına dair inancı artık hiç olmadığı kadar güçlenmiş. Geyiğin sözleri ona kanat takmış gibiymiş. Koşmuş, koşmuş, hiç durmamış. Kulakları dikilmiş, annesinin o güven veren sesini duymak için sabırsızlanıyormuş. İşte o anda, dereden gelen tanıdık bir kükreme duymuş. Bu, annesinin kükremesiymiş! Balık, tüm gücüyle dereye doğru koşmuş. Derede, endişeyle etrafa bakan, gözleri yaşlı annesini görmüş. Annesi de Balık’ı görünce, sevinçten kükremiş, hızla ona doğru koşmuş. İkisi de birbirlerine sarılmışlar, sıcacık bir kucaklaşmayla tüm korkuları, tüm yorgunlukları unutmuşlar. Anne ayı, yavrusunu uzun uzun öpmüş, koklamış. Balık, annesinin yumuşacık tüyleri arasına gömülmüş, huzur bulmuş.

Anne ayı, Balık’ı kucağına almış, şefkatle başını okşamış. “Canım yavrum, seni ne kadar merak ettim bir bilsen! Bir daha benden uzaklaşma, olur mu? Dünya, minik bir ayı için çok büyük ve tehlikeli,” demiş gözleri dolu dolu. Balık, annesinin sözlerini can kulağıyla dinlemiş, başını sallamış. O gece, anne ve yavru ayı, yuvaya dönmüşler. Balık, annesinin yanından bir an bile ayrılmamış. Annesinin sıcaklığı, ormanın tüm korkularını silip süpürmüş. Artık Balık, yaramazlık yapmadan önce iki kere düşünecek, annesinin sözlerini her zaman dinleyecekmiş. Gördüğü her şey, duyduğu her ses, ona bir ders olmuş. Orman, şimdi ona daha farklı görünüyormuş. Sanki her ağaç, her çalı, ona bir sırrı fısıldıyormuş gibiymiş.

Sabah olduğunda Balık, annesinin dibinde uyanmış. Güneş ışıkları yuvayı aydınlatmış. Annesinin kocaman, güven veren gölgesinde kendini çok daha güvende hissetmiş. Artık ormanı keşfetmek için can atsa da, annesinin gözünün önünden ayrılmamanın ne kadar önemli olduğunu çok iyi anlamış. Arkadaş canlısı sincap, bilge baykuş ve nazik geyik sayesinde annesine kavuşmuş, ama en önemlisi, kendi içindeki cesareti ve annesine olan sevgisinin gücünü keşfetmiş. Yuvaya dönüş yolu, ona bir ömür boyu unutamayacağı bir ders vermişmiş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düşmüş; biri anlatanın başına, biri dinleyenin başına, biri de bu masalı kalbinde taşıyan tüm çocukların başına.