Rüzgârın Sesini Kaybeden Küçük Değirmen

Vadideki küçük değirmen, bir sabah kanatları dönmeyince arkadaşlarının yardımıyla yeniden rüzgârın sesini duyar.

Çiçekli Vadi’nin ortasında, kırmızı çatılı küçük bir değirmen vardı. Adı Döne’ydi. Rüzgâr estiğinde kanatları döner, içindeki taşlar “vuuur, tak tak, vuuur” diye hoş bir ses çıkarırdı.

Döne bu sesi çok severdi. Ona göre vadinin şarkısı buydu. Fakat bir sabah rüzgâr esmesine rağmen kanatları hiç hareket etmedi.

Döne önce rüzgârın kaybolduğunu sandı. Ama yakındaki kavakların yaprakları sallanıyordu. Sonra “Belki artık işe yaramıyorum,” diye düşündü ve çok üzüldü.

Serçe Piri çatısına kondu. “Rüzgâr var. Demek başka bir sorun olmalı,” dedi. Tavşan Lopi de geldi. Değirmenin çevresini dolaştılar ama dışarıdan bir şey göremediler.

Piri yukarıdan bakınca kanatlardan birinin arkasına uzun bir sarmaşık dolandığını fark etti. Gece esen rüzgâr, sarmaşığı birkaç kez kanadın çevresine sarmıştı.

Lopi sarmaşığa yetişemedi. Piri gagasıyla çekmeye çalıştı ama çok sıkıydı. Sonunda keçi Mırmır geldi. Boyu daha uzun olduğu için sarmaşığın alt kısmını dikkatlice tuttu. Piri üst düğümü gevşetti, Lopi de yere düşen parçaları topladı.

Sarmaşık çözüldüğünde kanatlar önce hafifçe kıpırdadı. Sonra rüzgâr biraz güçlendi ve Döne’nin kanatları yeniden dönmeye başladı. Vadide o tanıdık ses duyuldu: “Vuuur, tak tak, vuuur.”

Döne çok sevindi. “Ben rüzgârın beni bıraktığını sanmıştım,” dedi. Piri güldü. “Bazen sorun düşündüğümüz kadar büyük değildir. Sadece tek başımıza göremediğimiz bir yerde olabilir.”

O günden sonra Döne bir şey ters gittiğinde hemen kendini suçlamadı. Önce çevresine baktı, sonra gerekirse yardım istedi.

Çiçekli Vadi’de rüzgâr her estiğinde değirmenin sesi yeniden duyuldu. Bu ses artık Döne’ye yalnızca çalıştığını değil, ihtiyaç duyduğunda yanında duran dostları olduğunu da hatırlatıyordu.