Sakarlık Şampiyonu Kırmızı Panda Pofuduk

Bir varmış, bir yokmuş. Uzak dağların arasında, bambu ağaçlarının gökyüzüne uzandığı, şelalelerin gümüş gibi parladığı yemyeşil bir orman varmış. Bu ormanda birçok hayvan huzur içinde yaşarmış. Ancak içlerinden biri, diğerlerinden biraz farklıymış.

Bu sevimli hayvanın adı Pofuduk’muş.

Pofuduk bir kırmızı pandaymış. Kabarık kuyruğu, parlak gözleri ve yumuşacık tüyleriyle herkes onu çok severmiş. Ama onu ünlü yapan şey görünüşü değilmiş.

Pofuduk, ormanın en sakar hayvanıymış.

Bir dala çıkmak isterken başka bir dala takılırmış.

Yürürken kendi kuyruğuna basarmış.

Meyve toplarken sepeti düşürürmüş.

Bazen de durup dururken ayağı kayar, yuvarlanıp giderdi.

Bu yüzden ormandaki hayvanlar ona “Sakarlık Şampiyonu” dermiş.

Pofuduk da buna bazen güler, bazen üzülürmüş.

Bir sabah kahvaltı için bambu filizleri toplamak üzere dışarı çıkmış.

Tam ağacın altına geldiğinde yukarıdaki meyveleri fark etmiş.

— Bugün hiçbir şeyi düşürmeyeceğim, demiş.

Dikkatlice ağaca tırmanmaya başlamış.

Bir adım…

Bir adım daha…

Tam meyveye ulaşacakken kuyruğu dala dolanmış.

Dengesini kaybetmiş.

Takla atmış.

Pat!

Yumuşak çalıların üzerine düşmüş.

Yakındaki sincaplar kahkahalara boğulmuş.

— Pofuduk yine düştü!

— Her zamanki gibi!

Pofuduk da gülmeye çalışmış ama içten içe üzülmüş.

O gün öğleden sonra yaşlı baykuş Bilgo’nun ağacına gitmiş.

Bilgo ormanın en bilge hayvanıymış.

— Neden mutsuz görünüyorsun? diye sormuş.

Pofuduk içini çekmiş.

— Çünkü hiçbir şeyi doğru yapamıyorum. Herkes benden daha becerikli.

Bilgo gözlerini kırpıştırmış.

— Herkes mi?

— Evet.

— Peki maymunlar kadar hızlı tırmanabilir misin?

— Hayır.

— Kartallar kadar yükseğe uçabilir misin?

— Hayır.

— Geyikler kadar hızlı koşabilir misin?

— Hayır.

Bilgo gülümsemiş.

— Çünkü sen bir maymun, kartal ya da geyik değilsin. Sen Pofuduk’sun.

Pofuduk bu cevabı pek anlayamamış.

Eve dönerken hâlâ düşünüyormuş.

Aradan birkaç gün geçmiş.

Ormanda büyük bir duyuru yapılmış.

Yıllık Orman Yetenek Şenliği yaklaşıyormuş.

Hayvanlar çeşitli yarışmalara katılacakmış.

Maymunlar tırmanma yarışına…

Geyikler koşu yarışına…

Kuşlar şarkı yarışmasına…

Herkes heyecanlıymış.

Sincaplardan biri Pofuduk’a sormuş:

— Sen hangi yarışmaya katılacaksın?

Pofuduk utanmış.

— Hiçbirine.

— Neden?

— Çünkü kesin rezil olurum.

O gece uzun süre uyuyamamış.

Aklında hep aynı düşünce varmış.

“Ya gerçekten hiçbir konuda iyi değilsem?”

Ertesi sabah ormanın kenarında dolaşırken küçük tavşan Pıtı’yı görmüş.

Tavşan telaşla koşuyormuş.

Birden ayağı taşa takılmış.

Yuvarlanmaya başlamış.

Tam uçurumun kenarına yaklaşırken Pofuduk ileri atılmış.

Kendi de tökezlemiş.

Bir kayanın üzerinden kaymış.

Takla atmış.

Ama bu sırada istemeden tavşanın önüne geçmiş.

İkisi de güvenli yerde durmuş.

Pıtı şaşkınlıkla ona bakmış.

— Beni kurtardın!

Pofuduk gözlerini kırpıştırmış.

— Ben mi?

Gerçekten de öyle olmuştu.

Her ne kadar istemeden gerçekleşse de yardım etmişti.

Bu olaydan sonra düşünmeye başlamış.

Belki de her şey mükemmel olmakla ilgili değildi.

Şenlik günü gelmiş.

Orman rengârenk süslenmiş.

Yarışmalar başlamış.

Maymunlar ağaçlarda uçuşmuş.

Geyikler yıldırım gibi koşmuş.

Kuşlar şarkılar söylemiş.

Pofuduk ise seyirciler arasında durmuş.

Tam eve dönmeye hazırlanırken sunucu kaplumbağa bağırmış:

— Son etkinlik başlıyor! Büyük Hazine Parkuru!

Bu yarışma farklıymış.

Katılımcılar engelleri aşacak, ipuçlarını takip edecek ve gizli hazineyi bulmaya çalışacakmış.

Pofuduk’un arkadaşı sincap ona seslenmiş.

— Katılmalısın!

— Ben mi? Hayır.

— Neden olmasın?

Pofuduk biraz düşündükten sonra adını yazdırmış.

Yarışma başlamış.

İlk engel, dev kütüklerin üzerinden geçmekmiş.

Maymunlar çok hızlı ilerlemiş.

Pofuduk ise daha ilk adımda kaymış.

Pat!

Yere düşmüş.

Seyircilerden bazıları gülmüş.

Ama Pofuduk bu kez pes etmemiş.

Ayağa kalkmış ve devam etmiş.

İkinci engelde çamurlu bir alan varmış.

Birçok yarışmacı dikkatli ilerlemeye çalışırken yavaşlamış.

Pofuduk ise yine kaymış.

Fakat bu kez kayarak herkesten hızlı ilerlemiş.

Kendisi bile şaşırmış.

Üçüncü engelde dar bir mağaradan geçmek gerekiyormuş.

Büyük hayvanlar zorlanırken küçük yapılı Pofuduk rahatça geçmiş.

Sonra ipuçlarını toplamaya başlamış.

Yol boyunca birkaç kez daha düşmüş.

İki kez yuvarlanmış.

Bir kez çalıların içine dalmış.

Ama her düştüğünde yeniden ayağa kalkmış.

Yarışmanın sonuna doğru diğer yarışmacılar yanlış yola sapmış.

Pofuduk ise yine sakarlık yapıp farklı bir patikaya girmiş.

Tam geri dönecekken yerde parlayan bir sandık görmüş.

— Bu da ne?

Yaklaşmış.

Sandığın üzerinde şenliğin sembolü varmış.

Kaybolan hazineyi bulan kişi oymuş!

Ormandaki herkes şaşkınlık içinde kalmış.

Kaplumbağa sandığı açmış.

İçinde altın renkli meşe yapraklarından yapılmış bir madalya varmış.

— Bu yılın kazananı Pofuduk!

Meydan alkışlarla dolmuş.

Pofuduk’un gözleri büyümüş.

— Ama ben defalarca düştüm.

Yaşlı baykuş Bilgo kalabalığın arasından çıkmış.

— Evet, düştün.

— Çok hata yaptım.

— Doğru.

— O zaman nasıl kazandım?

Bilgo gülümsemiş.

— Çünkü başarı hiç düşmemek değildir. Her düştüğünde yeniden ayağa kalkabilmektir.

Meydandaki hayvanlar alkışlamaya başlamış.

Pofuduk o anda önemli bir şey anlamış.

Onu özel yapan şey kusursuz olması değilmiş.

Vazgeçmemesiymiş.

O günden sonra hâlâ bazen dallara takılıyor, bazen yuvarlanıyor, bazen sepetini düşürüyormuş.

Ama artık bunlardan utanmıyormuş.

Çünkü herkesin kusurları olduğunu biliyormuş.

Ve bazen küçük hatalar, insanı beklenmedik güzelliklere götürebiliyormuş.

Ormandaki yavru hayvanlar da onu örnek almaya başlamış.

Ne zaman bir şey başaramasalar Pofuduk’u hatırlıyorlarmış.

Çünkü Sakarlık Şampiyonu Kırmızı Panda Pofuduk, onlara mükemmel olmanın değil, denemeye devam etmenin önemli olduğunu göstermiş.

Gökten üç bambu yaprağı düşmüş; biri hata yapmaktan korkmayanlara, biri pes etmeyenlere, biri de kendini olduğu gibi sevenlere.

Kıssadan hisse: Kusurlarımız bizi değersiz yapmaz. Önemli olan hatalarımızdan utanmak değil, denemeye devam ederek kendimize inanmaktır.