Masal Oku: Tırnaklarını Kestirmeyen Pamuk Kedi

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallarken, yeşillikler içindeki şirin mi şirin Mıstıklar Köyü’nde, bembeyaz tüyleriyle Pamuk adında, pırıl pırıl gözlü, canlı mı canlı bir yavru kedi yaşarmış. Pamuk, adı gibi pamuk olsa da, bir konuda oldukça inatçıymış: tırnaklarını kestirmek istemezmiş. Annesi Bilge Kedi, her defasında Pamuk’u nazikçe uyarmış, ama Pamuk kulak asmazmış.

Bilge Kedi, yavrularının tırnaklarını düzenli olarak kestirirmiş. Çünkü bilirmiş ki uzun tırnaklar hem oyun oynarken arkadaşlarına zarar verebilir, hem de eşyalara takılıp tatsız olaylara yol açabilirmiş. Ama Pamuk, annesinin bu sözlerine hep bir bahane bulurmuş. “Aman anneciğim!” demiş, “Bu tırnaklar benim dağlara tırmanmam için, avları yakalamam için! Onlar benim gücüm!” demiş. Oysa Pamuk, henüz minicik bir yavruymuş ve ne dağlara tırmanmış ne de bir av yakalamış. Sadece köydeki çiçek tarhlarında kelebek kovalarmış.

Pamuk’un tırnakları uzadıkça uzamış, sivrileştikçe sivrileşmiş. Köyün çimenlerinde koşuştururken, minik pençeleri toprağa takılır, patileri acı içinde kalırmış. Ama o yine de aldırmaz, “Acısa da geçer, ben güçlüyüm!” diye kendi kendine mırıldanırmış. Kardeşleri Fındık ve Badem, Pamuk’la oynamak istediklerinde hep temkinli davranırlarmış. Çünkü Pamuk heyecanlandığında, istemeden de olsa pençeleriyle onlara çizikler atıverirmiş. Bir keresinde, Fındık’ın burnunu yanlışlıkla çizmiş, minik Fındık’ın gözleri dolmuş, ağlayıvermiş. Pamuk o an çok utanmış, ama yine de tırnaklarını kestirme fikrine yanaşmamış.

Günler akıp gitmiş, Pamuk’un inadı da tırnakları gibi uzayıp gitmiş. Bir öğle vakti, köyün en şenlikli oyunu olan “Top Yakalama” zamanı gelmiş çatmış. Bütün kedi yavruları, rengarenk yün yumaklarını kovalamak için dört bir yandan koşuşturmaya başlamışlar. Pamuk da oyuna dahil olmak istemiş, ama topu yakalamak için atıldığında, uzun tırnakları yün yumağına takılmış. Yumak yırtılmış, ipleri her yere dağılmış. Oyun bir anda duruvermiş. Diğer yavrular üzüntüyle Pamuk’a bakmışlar. Pamuk’un kalbine bir hüzün çökmüş, gözlerini kaçırıvermiş.

Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler, altı ay bir güz gitmişler. Pamuk’un tırnakları artık o kadar uzamış ki, patilerini yere bastığında bile rahat edemez olmuş. Yürürken ses çıkarır, saklanbaç oynarken kendini gizleyemezmiş. En sevdiği oyun olan ağaca tırmanmak bile eziyet haline gelmiş. Tırnakları ağaç kabuklarına takılır, aşağıya inerken kayıp düşme tehlikeleri atlatırmış. Bir gün, köyün en yaşlı, en bilge kedisi olan Dede Kedi’nin yanına gitmiş, derdini anlatmaya karar vermiş.

Dede Kedi, güneşlenen tüylerini sıvazlamış, gözlerini aralamış. “Biliyorum Pamuk, biliyorum,” demiş, “Uzatılmış tırnakların sana ne de çok dert açmış. Gözlerinle görmüş, kulaklarınla duymuşum. Bazen en çok kendimizi koruduğumuzu sandığımız şeyler, aslında bize en çok zararı veren olurmuş. Tırnaklarını kesmek, gücünü elinden almak değil, aksine, sana gerçek özgürlüğü verirmiş.” Pamuk, Dede Kedi’nin sözlerini can kulağıyla dinlemiş. İlk defa bu kadar derinden düşünmüş tırnakları hakkında.

Birkaç gün sonra, köyde büyük bir etkinlik varmış. Tüm kediler, bahar şenliği için hazırlanan devasa yün yumağını yuvarlayacaklarmış. Pamuk da katılmak istemiş ama yün yumağını yuvarlarken tırnaklarının takılıp yine yırtacağını düşünmüş. Oynamaya can atsa da, isteksizce kenara çekilmiş. O an, Dede Kedi’nin sözleri kulaklarında çınlamış. Gerçekten de, uzayan tırnakları onu özgürleştirmek yerine, onu sevdiği her şeyden mahrum bırakmış. İçini bir pişmanlık ateşi sarmış, yüreği pır pır etmiş.

Pamuk, koşar adım annesinin yanına gitmiş. Gözleri dolmuş, sesi titreyerek, “Anneciğim, ne olur tırnaklarımı keser misin?” demiş. Bilge Kedi, oğlunun bu sözlerine çok sevinmiş, Pamuk’un başını okşamış. Pamuk, önce biraz korkmuş, titrek patilerini uzatmış. Ama annesinin şefkatli elleri ve nazik makasıyla, her bir tırnağı tek tek kısaltılmış. İşlem bittiğinde, Pamuk şaşkınlıkla patilerine bakmış. Ne kadar da hafiflemiş hissetmiş kendini! Artık patileri yere rahatça basıyor, yürüyüşü kuş gibi hafiflemişmiş.

Pamuk, hemen şenliğe koşmuş. Artık tırnakları kısa ve küntmüş. Diğer yavruların yanına varmış, çekinmeden oyunlarına katılmış. Yün yumağını yuvarlarken, tırnakları takılmamış, kimseye zarar vermemiş. Kahkahalarla yuvarlanmış, zıplamış, arkadaşlarıyla gönlünce oynamış. O gün, Pamuk hayatının en güzel oyununu oynamış. Akşam olduğunda, yorgun argın annesinin yanına sokulmuş, kardeşleriyle sarmaş dolaş uyuyakalmış. Artık tırnakları kimseye batmıyormuş. Pamuk, o günden sonra tırnak bakımını hiç ihmal etmemiş, annesinin sözlerine hep kulak vermiş.

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düşmüş; biri anlatanın, biri dinleyenin, biri de Pamuk gibi inatçı olup sonradan akıllananların başına. İyi niyetli öğütleri dinlemek ve küçük fedakarlıklar yapmak, aslında bizi daha büyük mutluluklara ulaştırırmış.