Pamuk Prenses Masalı Oku: Pamuk Kız ve Yedi Küçük Dost

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, pireler berber iken, develer tellal iken, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken… Çok uzak ülkelerin birinde, karlı bir kış gününde, saray penceresinden yağan bembeyaz kar tanelerini izleyen bir kraliçe varmış. Kraliçe nakış işlerken parmağına iğne batmış, süzülen üç damla kan karların üzerine damlamış. Kırmızı kan damlaları beyaz karın üzerinde öyle güzel durmuş ki, kraliçe içinden bir dilek tutmuş. Teni kar kadar beyaz, dudakları gül kadar kırmızı, saçları ise abanoz ağacı kadar kara bir kızı olsun istemiş. Gel zaman git zaman, kraliçenin tam da dilediği gibi, dünyalar güzeli bir kızı olmuş. Adını Pamuk Kız koymuşlar. Ne var ki, Pamuk Kız henüz çok küçükken sevgili kraliçe vefat etmiş. Kral ise hem ülkenin hem de küçük kızının yalnız kalmaması için yeniden evlenmeye karar vermiş. Yeni kraliçe çok güzelmiş ama bir o kadar da kibirli, bencil ve kıskançmış. Kendisinden daha güzel bir kadının olmasına asla dayanamazmış. Bu kraliçenin sihirli bir aynası varmış. Her gün aynanın karşısına geçer, uzun uzun süslenir ve şöyle dermiş:

‒ Ayna ayna, söyle bana, var mı benden daha güzeli bu dünyada? demiş.
Ayna da her seferinde aynı cevabı verirmiş:
‒ Sizsiniz kraliçem, bu dünyada en güzel sizsiniz, demiş.

Kraliçe bu cevabı alınca kibirle gülümser, içindeki haset ateşini biraz olsun dindirirmiş. Ancak zaman su gibi akıp gitmiş, küçük Pamuk Kız büyümüş, serpilmiş. On yedi yaşına geldiğinde güzelliği dillerden dile dolaşmaya başlamış. İyiliği, tatlı dili ve güler yüzüyle tüm saray halkının sevgisini kazanmış.

Günlerden bir gün, kibirli kraliçe yine sihirli aynasının karşısına geçmiş. Aynı kibirli sesle sormuş:

‒ Ayna ayna, söyle bana, var mı benden daha güzeli bu dünyada? demiş.
Ayna bu kez derin bir iç çekmiş ve şöyle fısıldamış:
‒ Ey kraliçem, siz çok güzelsiniz, lakin Pamuk Kız sizden bin kat daha güzeldir, demiş.

Bu sözleri duyan kraliçenin beynine kan sıçramış, kıskançlıktan rengi sapsarı kesilmiş. Hırsından ne yapacağını bilememiş. Hemen sarayın sadık avcısını gizli odaya çağırmış. Ona sert ve acımasız bir sesle emretmiş:

‒ Pamuk Kız’ı hemen ormanın en derin yerine götür ve onu orada yok et! Bana onun öldüğünün kanıtı olarak kalbini getir! demiş.

Avcı, kraliçenin gazabından korktuğu için çaresizce boyun eğmiş. Pamuk Kız’ı yanına alarak ormanın derinliklerine doğru yola çıkmış. Kızcağız hiçbir şeyden habersiz, yol boyunca açan çiçekleri kokluyor, kuşların şarkılarına eşlik ederek neşeyle yürüyormuş. Ormanın en karanlık köşesine geldiklerinde avcı bıçağını çekmiş ama Pamuk Kız’ın masum, sevgi dolu gözlerini görünce elleri titremiş. Kıyamamış bu dünya güzeli kıza. Dizlerinin üzerine çöküp gözyaşları içinde:

‒ Güzel prensesim, kraliçe seni öldürmemi emretti. Ama benim yüreğim buna elvermez. Buralardan hemen kaç, bir daha da sakın saraya dönme! demiş.

Avcı, kraliçeyi kandırmak için bir yaban domuzunun kalbini kraliçeye götürmeye karar vermiş. Pamuk Kız ise korku içinde tek başına ormanın derinliklerine doğru koşmaya başlamış.

Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Altı ay bir güz gitmiş, sonunda yorgun argın, aç ve susuz bir halde, ağaçların arasında şirin mi şirin, küçük bir kulübe görmüş. Kulübenin kapısı aralıkmış. İçeriye yavaşça süzülmüş. İçerideki her şeyin minicik olduğunu fark etmiş. Masanın üzerinde yan yana dizilmiş yedi küçük tabak, yedi küçük kaşık ve yedi küçük bardak varmış. Pamuk Kız’ın karnı zil çalıyormuş. Tabakların her birinden birer lokma yemek yemiş, bardaklardan birer yudum şifalı su içmiş. Sonra üst kattaki yedi küçük yatağın yanına gitmiş. Çok yorgun olduğu için yatakları birleştirip üzerine uzanmış ve göz açıp kapayıncaya kadar derin bir uykuya dalmış.

Hava karardığında, kulübenin asıl sahipleri olan yedi cüceler dağlardaki maden ocağından şarkılar söyleyerek dönmüşler. İçeri girdiklerinde bir gariplik olduğunu hemen anlamışlar.

‒ Benim sandalyeme kim oturdu? demiş birinci cüce.
‒ Benim tabağımdan kim yemek yedi? demiş ikinci cüce.

Üst kata çıktıklarında ise yataklarında mışıl mışıl uyuyan dünya güzeli kızı görmüşler. Onun güzelliği ve masumiyeti karşısında büyülenmişler. Onu uyandırmaya kıyamayıp sabaha kadar başında beklemişler. Sabah olup da Pamuk Kız gözlerini açınca karşısında yedi sevimli cüceyi görüp önce çok korkmuş. Ancak cücelerin şefkatli ses tonu onu rahatlatmış. Pamuk Kız başından geçen tüm acıklı olayları onlara bir bir anlatmış. Cüceler bu duruma çok üzülmüşler ve ona bir teklif sunmuşlar:

‒ Eğer evimizi temiz tutar, bize lezzetli yemekler pişirirsen bizimle sonsuza dek kalabilirsin, demişler.

Pamuk Kız bu teklifi sevinçle kabul etmiş. Cüceler her sabah işe giderken onu sıkı sıkı tembihlermiş:

‒ Yabancılara sakın kapıyı açma, kötü kraliçe senin yaşadığını öğrenebilir! demişler.

Gerçekten de kraliçe, aynasına tekrar sorduğunda Pamuk Kız’ın dağların ardında, yedi cücelerin yanında neşeyle yaşadığını öğrenmiş. Öfkeden deliye dönmüş. Hemen yaşlı bir köylü kadın kılığına girmiş, zehirli kırmızı bir elma hazırlayıp yola koyulmuş. Kulübenin kapısını çalmış. Pamuk Kız camdan bakmış, yaşlı kadının yorgun halini görünce dayanamamış. Kadın elmayı uzatarak:

‒ Güzel kızım, şu nefis elmadan bir ısırık al, tadı bal gibidir, demiş.

Pamuk Kız cücelerin uyarısını unutup elmayı almış ve kırmızı tarafından kocaman bir ısırık almış. Ne yazık ki elma boğazına kaçar kaçmaz nefesi kesilmiş ve yere yığılıvermiş.

Akşam eve dönen cüceler, Pamuk Kız’ın yerde cansız yattığını görünce dünyaları başlarına yıkılmış. Günlerce ağlamışlar, dövünmüşler ama onu bir türlü uyandıramamışlar. Bu eşsiz güzelliği karanlık toprağa gömmeye kıyamadıkları için camdan ve altından süslü bir tabut yapmışlar. Onu ormanın en güzel çiçeklerle bezeli tepesine yerleştirmişler. Günlerden bir gün, komşu ülkenin genç şehzadesi ormandan geçerken bu cam tabutu görmüş. İçindeki kızın zarafeti karşısında kalbi büyük bir sevgiyle dolmuş. Cücelerden tabutu sarayına götürmek için izin istemiş:

‒ Onu her gün saygıyla koruyacağıma söz veriyorum, demiş.

Cüceler şehzadenin bu samimi sözlerine inanıp kabul etmişler. Tabut saraya doğru taşınırken, muhafızlardan birinin ayağı büyük bir ağaç köküne takılmış ve tabut şiddetle sarsılmış. Bu ani sarsıntıyla birlikte, Pamuk Kız’ın boğazında duran zehirli elma parçası fırlayıp çıkmış. Pamuk Kız derin bir nefes alarak gözlerini açmış. Karşısında genç şehzadeyi ve sevinçten dans eden cüceleri görünce çok şaşırmış. Şehzade hemen diz çöküp ona aşkını ilan etmiş ve evlenme teklif etmiş. Pamuk Kız bu teklifi sevinçle kabul etmiş. Kırk gün kırk gece süren muhteşem bir düğün dernek kurulmuş, yedi cüceler de düğünün başköşesine davet edilmiş. Kötü kalpli kraliçe ise kıskançlığından ve hırsından yataklara düşmüş, bir daha da yüzü hiç gülmemiş.

Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine. Gökten üç elma düşmüş; biri bu güzel masalı yazanın, biri anlatanın, biri de tüm iyi kalpli dinleyenlerin başına…