Bisiklete Binmeyi Öğrenen Ayı

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, yemyeşil ağaçların gökyüzüne uzandığı, rengârenk çiçeklerin açtığı güzel bir ormanda Boncuk adında minik bir ayı yaşarmış. Boncuk, kelebeklerin peşinden koşmayı, dere kenarında taş sektirmeyi ve arkadaşlarıyla oyun oynamayı çok severmiş. Ama en büyük hayali, kendi bisikletiyle ormanın yollarında özgürce dolaşmakmış.

Bir sabah Boncuk’un annesi, evin önüne parlak kırmızı bir bisiklet getirmiş. Bisikletin zilinde sarı bir çiçek resmi varmış, tekerlekleri ise güneşte ışıl ışıl parlıyormuş.

Boncuk sevinçle zıplamış.

“Yaşasın! Artık ben de bisiklete binebileceğim!” diye bağırmış.

Fakat bisikletin üzerine oturup gidonu tuttuğunda birden duraksamış. Bisiklet sağa sola hafifçe sallanıyormuş. Boncuk hemen ayaklarını yere basmış.

“Anne, ya düşersem? Ya bisikleti bir türlü süremezsem?” diye sormuş.

Annesi gülümseyerek yavrusunun yanına oturmuş.

“Bir şeyi ilk kez öğrenirken korkmak çok normal, Boncuk. Herkes her şeyi ilk denemesinde başaramaz. İstersen bugün yavaş yavaş başlayabiliriz.” demiş.

Boncuk annesinin sözlerini düşünmüş. Sonra başını sallamış.

“Peki anne, ama sen yanımda olacaksın, değil mi?”

“Elbette. Hazır olana kadar yanında olacağım.” diye cevap vermiş annesi.

Önce annesi, Boncuk’un başına güzelce bir bisiklet kaskı takmış. Kaskın kayışını kontrol etmiş, bisikletin frenlerine ve tekerleklerine bakmış. Sonra birlikte araçların geçmediği, düz ve geniş bahçe yoluna gitmişler.

Boncuk bisikletin üzerine oturmuş. Ayakları yere rahatça değiyormuş. İlk olarak bisikleti ayaklarıyla yavaşça ileri doğru itmiş. Birkaç adım gitmiş ve frenleri sıkıp durmuş.

“Başardım! Bisikleti hareket ettirip durabildim!” demiş sevinçle.

Annesi alkışlamış.

“Harika! İşte böyle, küçük adımlarla öğreniyoruz.”

Boncuk biraz daha denemek istemiş. Bu kez ayaklarını pedallara koymuş. Bir pedal çevirmiş ama bisiklet yana doğru eğilmiş. Hemen ayaklarını yere basmış. Kalbi hızlı hızlı atmaya başlamış.

“Yapamıyorum galiba!” diye üzülmüş.

Tam o sırada çalıların arasından arkadaşı Pofuduk tavşan çıkmış. Pofuduk’un elinde bir sepet havuç varmış.

“Ne oldu Boncuk? Neden üzgünsün?” diye sormuş.

“Bisiklet sürmek istiyorum ama dengemi koruyamıyorum.” demiş Boncuk.

Pofuduk gülümsemiş.

“Ben de ilk kez zıplamaya çalıştığımda çimenlerin üzerine düşmüştüm. Sonra tekrar denedim. Şimdi istediğim kadar zıplayabiliyorum!”

Boncuk arkadaşının sözlerini duyunca biraz rahatlamış.

“Demek ki hemen başarmak zorunda değilim.” diye düşünmüş.

Bir süre dinlenmişler. Boncuk annesiyle birlikte su içmiş, birkaç böğürtlen yemiş. Sonra yeniden bisikletinin yanına gitmiş.

Bu kez annesi bisikletin arkasından hafifçe destek olmuş. Boncuk gözlerini önündeki geniş yola dikmiş. Pedalları yavaşça çevirmeye başlamış.

Bir pedal… İki pedal… Üç pedal!

Bisiklet ilerliyormuş!

Boncuk’un yüzünde kocaman bir gülümseme belirmiş. Fakat heyecanlanınca gidonu fazla çevirmiş ve bisiklet yavaşça duruvermiş.

Boncuk yere basıp annesine bakmış.

“Biraz ilerledim! Ama hâlâ zorlanıyorum.” demiş.

Annesi başını okşamış.

“Önemli olan bugün dünden biraz daha fazlasını öğrenmen. Yarın yeniden deneyebiliriz.”

Ertesi sabah Boncuk erkenden uyanmış. Kahvaltısını yaptıktan sonra kaskını kendi getirmiş. Kırmızı bisikletini bahçeye çıkarmış ve annesine seslenmiş.

“Anne, bugün tekrar denemek istiyorum!”

Annesi çok sevinmiş. Birlikte bahçeye gitmişler. Boncuk önce kısa mesafeler sürmüş. Bazen pedalları karıştırmış, bazen de durmak için frenleri kullanmış. Her denemesinde biraz daha rahatlamış.

Derken annesi sormuş:

“Boncuk, biraz kendi başına gitmeyi denemek ister misin?”

Boncuk derin bir nefes almış.

“Evet! Ama lütfen hemen yanımda ol.”

Annesi bisikletin arkasından destek olmuş. Boncuk pedalları çevirmiş. Bir süre sonra annesi elini yavaşça çekmiş.

Boncuk artık kendi başına ilerliyormuş!

Bir metre… İki metre… Beş metre!

Rüzgâr yumuşacık tüylerinin arasından geçiyormuş. Kuşlar dallarda ötüyor, kelebekler çiçeklerin üzerinde dans ediyormuş. Boncuk heyecanla bağırmış:

“Anne! Bisikleti kendim sürüyorum!”

Ama sevincinden önüne bakmayı unutunca birden telaşlanmış. Annesinin daha önce öğrettiği gibi gidonu düz tutmuş, yavaşlamış ve frenleri kullanarak güvenle durmuş.

Sonra annesine koşmuş.

“Başardım! Hem de kendi başıma!”

Annesi Boncuk’a sarılmış.

“Seninle gurur duyuyorum. Çünkü korkmana rağmen denemekten vazgeçmedin.”

O gün Boncuk, Pofuduk tavşanı da bisikletini görmeye çağırmış. Pofuduk, Boncuk’un bahçe yolunda bisiklet sürdüğünü görünce sevinçle alkışlamış.

“Harikasın Boncuk! Artık birlikte bisiklet gezilerine çıkabiliriz!”

Boncuk gülmüş.

“Evet! Ama önce bisikletlerimizin kasklarını takacağız ve güvenli yollarda süreceğiz!”

Birkaç gün boyunca annesinin gözetiminde pratik yapmaya devam etmiş. Her seferinde biraz daha iyi sürmüş. Bazen kısa bir yol gitmiş, bazen çiçekliğin yanına kadar ilerlemiş. Artık bir hata yaptığında hemen üzülmüyor, yeniden denemek için kendine zaman tanıyormuş.

Bir akşam bisikletini evin önüne park ederken annesine dönmüş.

“Anne, biliyor musun? Başta düşmekten çok korkuyordum. Ama denedikçe daha cesur oldum.”

Annesi gülümsemiş.

“Cesaret, hiç korkmamak değildir Boncuk. Korktuğunda bile dikkatli olmayı öğrenmek ve gerektiğinde yeniden denemektir.”

Boncuk gökyüzündeki yıldızlara bakmış. Kırmızı bisikletinin zilini bir kez çalmış.

Ding ding!

Ormandaki kuşlar sanki ona eşlik ediyormuş gibi cıvıldamışlar.

Gökten üç elma düşmüş. Biri sabırla öğrenen Boncuk’a, biri ona destek olan annesine, diğeri de yeni şeyler öğrenmek için cesaret gösteren bütün çocuklara düşmüş.

Masalın öğüdü: Her yeni beceri zaman ve sabır ister. Küçük adımlarla ilerlemek, yardım istemek ve güvenli bir şekilde tekrar denemek, büyük başarıların başlangıcıdır.