12 dans eden prenses masalı oku

On iki prenses, Yıldız Festivali’nin en önemli dansında kimin önde duracağına karar veremeyince bambaşka bir gösteri tasarlar.

Yıldızova Krallığı’nda her yaz gökyüzünde yüzlerce meteorun görüldüğü özel bir gece yaşanırdı. Halk bu geceye Yıldız Festivali adını verirdi. Meydanlara fenerler asılır, çocuklar kâğıttan yıldızlar yapar, müzisyenler gece boyunca şarkılar çalardı.

Festivalin en önemli bölümü ise gece yarısından hemen önce yapılan kraliyet dansıydı.

Bu yıl dansı on iki prenses hazırlayacaktı.

İlk prova başladığında sarayın dans öğretmeni, “Gösterinin merkezinde bir prenses olacak. Diğerleri onun çevresinde dans edecek,” dedi.

Bir anda odada sessizlik oldu.

Kimin merkezde olacağına karar vermek gerekiyordu.

En büyük prenses Alin, “Gelenek gereği en büyük kardeş merkezde olabilir,” dedi.

Dansı çok iyi olan Nisa, “Ama bu bir dans gösterisi. En iyi dans eden kişi önde olmalı,” diye karşı çıktı.

Yeni hareketler tasarlamayı seven Melis de, “Dans fikrini ben bulursam merkezde benim olmam gerekmez mi?” dedi.

Diğer kardeşler de kendi düşüncelerini söyleyince prova başlamadan tartışma çıktı.

Öğretmen hepsini dinledi ama karar vermedi.

“Yarın yeniden konuşuruz,” dedi.

O akşam prensesler sarayın tepesine çıkıp yıldızları izledi. Henüz meteor yağmuru başlamamıştı. Gökyüzünde küçük küçük yüzlerce yıldız görünüyordu.

En küçük kardeş Nil, “Sizce en güzel yıldız hangisi?” diye sordu.

Nisa parlak bir yıldızı gösterdi. “Şu.”

Melis başka birini seçti.

Alin ise kuzeydeki yıldız grubunu gösterdi. “Bence tek bir yıldızdan çok, birlikte oluşturdukları şekil güzel.”

Nil bir süre sessiz kaldı.

Sonra, “Belki dansımızda da tek bir merkez olmak zorunda değildir,” dedi.

Kardeşler ona baktı.

“Nasıl yani?”

Nil ayağa kalktı. “Gökyüzüne bakın. Bir yıldız daha parlak olabilir ama bütün geceyi tek başına güzel yapmıyor.”

Ertesi sabah prensesler dans öğretmenine yeni bir öneriyle gitti.

“Merkez sürekli değişsin,” dedi Alin.

Öğretmen kaşlarını kaldırdı. “Bu çok zor bir koreografi olur.”

“Denemek istiyoruz.”

Yeni dansın ilk bölümünde Alin öne çıkıyor, birkaç hareket sonra yerini Nisa’ya bırakıyordu. Ardından Melis merkeze geçiyor, sonra başka bir kardeş onun yerini alıyordu.

Fakat yeni bir sorun çıktı. Herkes merkezde olduğu bölümü çok iyi çalışıyor, diğer kısımları daha az önemseyebiliyordu.

Bir provada Nil ortada dönerken arkasındaki iki kardeş geç kaldı ve bütün şekil bozuldu.

Öğretmen müziği durdurdu.

“Bir yıldız grubu yalnızca ortadaki yıldızdan oluşmaz,” dedi.

Prensesler ne demek istediğini hemen anladı.

Bu kez herkes yalnızca kendi bölümünü değil, yanındaki kardeşinin hareketini de öğrenmeye başladı. Birisi merkeze geçtiğinde diğerleri onun iyi görünmesi için doğru yerde duruyordu.

Nisa dönüşte zorlanan Nil’le ekstra çalıştı. Alin kendi geçişini kısaltarak Melis’e daha fazla alan verdi. Melis ise en sevdiği hareketlerden birini çıkarıp grubun daha dengeli görünmesini sağladı.

Festival gecesi geldiğinde Yıldızova Meydanı fenerlerle doluydu.

Müzik başladığında on iki prenses büyük bir daire oluşturdu.

Önce Alin merkeze geldi. Sonra geriye çekildi ve Nisa öne çıktı. Ardından Melis, Nil ve diğer kardeşler sırayla dansın merkezine geçti.

Her geçişte grubun şekli değişiyordu. Bazen bir yıldız, bazen hilal, bazen de dönen bir çiçek gibi görünüyorlardı.

Gösterinin son bölümünde hiçbir prenses merkezde kalmadı. On ikisi yan yana gelip kollarını gökyüzüne doğru kaldırdı.

Tam o anda ilk meteor gökyüzünden geçti.

Ardından bir tane daha.

Meydanı dolduran herkes başını yukarı kaldırdı.

Gökyüzü kısa parlak çizgilerle doldu.

Prensesler de danslarına devam etti. Artık kimse kimin önde olduğuna dikkat etmiyordu.

Gösteri bittikten sonra öğretmen yanlarına geldi.

“Merkezde kimin olduğunu sonunda çözebildiniz mi?” diye sordu gülümseyerek.

Nil gökyüzüne baktı.

“Sanırım dansın kendisi merkezdeydi.”

O yıldan sonra Yıldız Festivali’nin dansında tek bir başrol olmadı.

Her prenses bazı anlarda öne çıktı, bazı anlarda başkasına yer açtı.

Ve krallıktaki çocuklar o dansı izlerken küçük ama önemli bir şeyi öğrendi: Parlamak için başkasının ışığını söndürmek gerekmez. Bazen en güzel görüntü, herkesin kendi yerinde ışık verdiği zamandır.