Yalan söylediğinde burnu uzayan Pinokyo masalı oku

Pinokyo, eski köprüde gördüğü bir sorunu saklayınca küçük bir yalanın başkalarının güvenliğini de etkileyebileceğini öğrenir.

Kasabanın doğu tarafında küçük bir dere ve derenin üzerinde eski bir tahta köprü vardı. Çocuklar her sabah okula giderken bu köprüden geçerdi. Köprü yıllardır oradaydı ve herkes ona güvenirdi.

Bir sabah Pinokyo okula yetişmek için koşarak köprüye çıktı. Tam ortadaki tahtalardan birine bastığında garip bir ses duydu.

Gıcır!

Tahta hafifçe aşağı indi.

Pinokyo durdu. Eğilip baktığında tahtayı tutan çivilerden birinin gevşediğini gördü.

“Gepetto’ya söylerim,” diye düşündü.

Fakat o sırada okul zilinin uzaktan çaldığını duydu. Geç kalmak istemediği için koşmaya devam etti.

Okula vardığında öğretmen neden nefes nefese kaldığını sordu.

“Köprüde bir şey oldu mu?”

Pinokyo duraksadı. Eğer gevşek tahtayı söylerse öğretmen neden hemen haber vermediğini sorabilirdi.

“Hayır,” dedi. “Her şey normal.”

Burnu biraz uzadı.

Gün boyunca Pinokyo gevşek tahtayı düşündü. Öğleden sonra eve giderken arkadaşlarıyla köprüye yaklaştı. Eda, Ali ve küçük Bora da yanındaydı.

Pinokyo tahtayı uzaktan gördü. “Belki şimdi sağlamdır,” diye düşündü.

Ali, “Hadi köprüyü koşarak geçelim!” dedi.

Pinokyo bir şey söylemek istedi ama arkadaşlarının ona neden sabah haber vermediğini soracağından korktu.

“Tamam,” dedi.

Burnu yeniden uzadı.

Çocuklar koşmaya başladı. Pinokyo önden gidip gevşek tahtanın üzerinden atladı. Eda da atladı. Ali kenarından geçti. Fakat küçük Bora tam ortasına bastı.

Tahta birden yerinden çıktı.

Bora’nın ayağı boşluğa girdi. Çocuk korkuyla bağırdı. Neyse ki köprünün korkuluğuna tutundu. Pinokyo hemen geri koşup onu kolundan çekti. Ali de yardım etti ve Bora’yı güvenli yere çıkardılar.

Kimse dereye düşmemişti ama herkes çok korkmuştu.

Bora, “Tahta zaten gevşekmiş,” dedi.

Pinokyo’nun yüzü kızardı.

Öğretmen ve birkaç yetişkin hemen köprüye geldi. Gepetto da aralarındaydı.

“Bu tahtanın gevşediğini daha önce gören oldu mu?” diye sordu köprü ustası.

Pinokyo önce sessiz kaldı.

Sonra burnunun uzadığını fark etti. Aslında henüz konuşmamıştı ama sabah söylediği yalanı hatırlayınca içi ağırlaştı.

Elini kaldırdı.

“Ben gördüm,” dedi.

Herkes ona baktı.

“Sabah bastığımda hareket etti. Söyleyecektim ama geç kalıyordum. Sonra öğretmen sorunca da her şey normal dedim.”

Burnu yavaş yavaş kısalmaya başladı.

“Öğleden sonra arkadaşlarım koşmak istediğinde de sustum. Çünkü sabah niye söylemediğimi açıklamak istemedim.”

Bora şaşkın görünüyordu. Pinokyo ona döndü.

“Özür dilerim. Sana bir şey olabilirdi.”

Gepetto’nun yüzü ciddiydi ama sesi sakindi. “Bazı gerçekler yalnızca bizi ilgilendirmez. Başkalarının güvenliği söz konusuysa susmak da yanlış bir karar olabilir.”

Köprü o gün kullanıma kapatıldı. Ustalar yalnızca gevşek tahtayı değil, bütün köprüyü kontrol etti. Başka iki çivinin de paslandığını fark ettiler.

Pinokyo tamir boyunca ustaların yanında kaldı. Eski çivileri topladı, yeni tahtaları taşıdı. Köprü yeniden açıldığında ilk geçenlerden biri Bora oldu. Bu kez yavaşça yürüdü.

“Sağlam,” dedi gülümseyerek.

Pinokyo da gülümsedi ama o günü unutmadı.

Bir süre sonra okulun bahçesinde kırık bir salıncak zinciri fark etti. Eskiden olsa “Birisi söyler,” diye düşünebilirdi. Bu kez hemen öğretmenine haber verdi.

Başka bir gün dükkânın önünde kaygan bir su birikintisi gördü ve Gepetto’ya söyledi.

Pinokyo her gördüğü küçük sorunu büyütmüyordu. Ama tehlikeli olabilecek bir şeyi saklamamayı öğrendi.

Çünkü artık biliyordu: Yalan bazen yalnızca burnunu uzatmaz. Bazen bir başkasının ayağının altındaki tahtayı da zayıflatabilir. Gerçeği zamanında söylemek ise hem güveni hem de köprüleri sağlam tutar.