12 dans eden prenses masalı oku

On iki prenses, sarayın arkasındaki duvarın ardında dört mevsimin aynı anda yaşandığı gizli bir bahçe keşfeder.

Gökkuşağı Sarayı’nın arkasında yüksek taşlarla çevrili, yıllardır açılmayan bir bahçe kapısı vardı. Saray çalışanları kapının ardında eskiden kraliyet bahçesinin bulunduğunu söylerdi ama anahtarın yıllar önce kaybolduğu anlatılırdı.

On iki prenses bu kapının önünden her gün geçerdi. Özellikle baharı çok seven Defne, taş duvarın üzerinden görünen kuru dallara bakıp içeride ne olduğunu merak ederdi.

Bir kış sabahı en küçük kardeş Ela, merdiven altında paslı bir anahtar buldu. Anahtarın ucunda dört küçük şekil vardı: kar tanesi, çiçek, güneş ve yaprak.

“Bahçe kapısının anahtarı olabilir,” dedi.

On iki kardeş heyecanla arka bahçeye koştu. Anahtar kilide tam olarak uydu.

Kapı ağır ağır açıldığında hepsi şaşkınlıktan olduğu yerde kaldı.

Bahçenin sol tarafında kar yağıyordu. Biraz ileride rengârenk laleler açmıştı. Ortada sıcak güneş altında kelebekler uçuyor, sağ tarafta ise turuncu sonbahar yaprakları yere düşüyordu.

“Dört mevsim aynı bahçede!” diye bağırdı Defne.

Prensesler hemen içeri girdi.

İlk önce bahar bölümünde koştular. Çiçeklerin arasında dans etmek çok eğlenceliydi. Sonra yaz bölümüne geçtiler. Fakat güneş yükseldikçe hava sıcaklaştı.

“Bahar daha güzel,” dedi Defne.

Kar seven İpek buna karşı çıktı. “Hayır, kış bölümü daha güzel.”

Sonbaharı seven Lal ise turuncu yaprakların arasında dönmenin en güzel dans olduğunu söyledi.

Kısa süre içinde kardeşler hangi mevsimin en güzel olduğu konusunda tartışmaya başladı.

“Kışta çiçek yok,” dedi Defne.

“Yazda kar topu yok,” dedi İpek.

“Baharın renkleri güzel ama sonbaharın kokusu başka,” dedi Lal.

Tartışırken bahçenin ortasında duran küçük taş çeşmeden bir ses geldi.

“Her şeyin aynı anda olmasını isterseniz hiçbirinin değerini anlayamazsınız.”

Prensesler şaşkınlıkla çeşmeye baktı.

Taşın üzerinde yosunlarla kaplı küçük bir kaplumbağa oturuyordu.

“Sen konuştun!” dedi Ela.

Kaplumbağa başını uzattı. “Ben bu bahçenin bekçisiyim. Adım Tora.”

Tora onlara bahçenin sırrını anlattı. Bahçe dört bölüme ayrılmıştı çünkü eski kraliçe çocuklarına mevsimlerin değişimini öğretmek istemişti. Ancak zamanla herkes yalnızca sevdiği bölüme gitmeye başlamış ve bahçenin dengesi bozulmuştu.

“Bakın,” dedi Tora.

Prensesler dikkatle bakınca bazı şeylerin ters olduğunu fark etti. Bahar bölümündeki çiçekler çok sık büyümüş, birbirini gölgelemeye başlamıştı. Yaz bölümünün toprağı kuruydu. Sonbaharda yapraklar yolları kapatmıştı. Kış tarafında ise küçük hayvanların yiyecekleri azalmıştı.

“Bahçe neden kendi kendine düzelmiyor?” diye sordu İpek.

“Çünkü mevsimler birbirine yardım eder,” dedi Tora. “Kış toprağı dinlendirir. Bahar büyütür. Yaz olgunlaştırır. Sonbahar toprağa geri verir.”

On iki prenses o gün dans etmeyi bırakıp bahçeyle ilgilenmeye karar verdi.

Bahar bölümündeki fazla dalları dikkatlice ayırdılar. Yaz tarafındaki kuru toprağa çeşmeden su taşıdılar. Sonbahar yapraklarını toplayıp kompost yığını yaptılar. Kış bölümünde kuşlar için tohum bıraktılar.

Çalışırken bir şey fark ettiler: Her mevsimin yaptığı iş diğerinin devamıydı.

Akşama doğru Tora, “Şimdi bir dans yapabilirsiniz,” dedi. “Ama bu kez yalnızca sevdiğiniz yerde değil.”

Prensesler bahçenin dört bölümünü dolaşan uzun bir dans hazırladı.

Bahar kısmında hafif adımlar attılar. Yaz bölümünde kollarını güneşe doğru açtılar. Sonbaharda dönen yapraklar gibi yavaşça döndüler. Kış bölümünde ise kar taneleri gibi sessiz ve küçük adımlarla ilerlediler.

Dansın sonunda bahçenin merkezinde buluştular.

Defne kardeşlerine baktı. “Sanırım artık en sevdiğim mevsimi seçemiyorum.”

İpek güldü. “Ben hâlâ kışı çok seviyorum. Ama bahar olmadan kışı bu kadar özlemezdim.”

Tora memnuniyetle başını salladı.

O günden sonra bahçe kapısı bir daha kapanmadı. On iki prenses her mevsimde orayı ziyaret etti ve her bölümün ihtiyacını farklı zamanlarda karşıladı.

Krallıkta düzenlenen dans gösterilerinde ise artık dört mevsimi anlatan özel bir dans vardı.

İzleyenler yalnızca güzel hareketler görmüyordu. Her adım onlara doğadaki değişimin bir eksiklik değil, yaşamın kendisi olduğunu hatırlatıyordu.