Yalan söylediğinde burnu uzayan Pinokyo masalı oku

Pinokyo, izinsiz aldığı kırmızı uçurtma yüzünden söylediği küçük bir yalanın nasıl büyüdüğünü ve gerçeği söylemenin neden cesaret istediğini öğrenir.

Gepetto Usta’nın küçük ahşap evinin karşısında geniş bir çayır vardı. İlkbahar geldiğinde kasabanın çocukları bu çayıra koşar, rengârenk uçurtmalarını gökyüzüne bırakırdı. Pinokyo da pencereden onları izlemeyi çok severdi. Özellikle komşuları Arda’nın kırmızı uçurtmasına hayrandı. Uçurtmanın kuyruğunda sarı kurdeleler vardı ve rüzgâr sert estiğinde gökyüzünde bir kuş gibi süzülürdü.

Bir gün Arda, annesiyle pazara giderken uçurtmasını bahçe duvarının yanına bıraktı. Pinokyo onu görünce dayanamadı. “Sadece biraz deneyeceğim,” diye düşündü. “Arda gelmeden yerine bırakırım.”

Uçurtmayı aldı ve çayıra koştu. Başta her şey çok güzeldi. Kırmızı uçurtma hızla yükseldi. Pinokyo ipi iki eliyle tuttu, kahkahalar atarak rüzgârla yarıştı. Fakat bir anda sert bir esinti geldi. İp Pinokyo’nun parmaklarından kaydı. Uçurtma birkaç kez döndü ve uzaktaki eski elma ağacının dallarına takıldı.

Pinokyo ağaca koştu. Uçurtma çok yüksekteydi. Tırmanmayı denedi ama gövde kaygandı. “Biraz sonra indiririm,” dedi kendi kendine. “Önce kimse görmeden eve döneyim.”

Akşam Arda kapıyı çaldı. “Pinokyo, benim kırmızı uçurtmamı gördün mü? Bahçe duvarına bırakmıştım ama yok.”

Pinokyo’nun içi sıkıştı. Gerçeği söylemek istedi ama Arda’nın kızacağından korktu.

“Hayır,” dedi. “Ben hiç görmedim.”

O anda burnunun ucunda garip bir kaşıntı hissetti. Burnu bir parmak kadar uzadı.

Arda şaşırdı. “Burnuna ne oldu?”

Pinokyo elleriyle burnunu kapatmaya çalıştı. “Şey… bugün çok havuç yedim. Belki ondandır.”

Burnu biraz daha uzadı.

Arda hiçbir şey anlamadan evine döndü. Pinokyo ise aynaya baktığında burnunun neredeyse kapıya değecek kadar uzadığını gördü. Gepetto Usta atölyeden çıktığında ne olduğunu hemen anladı.

“Bir şey söylemek ister misin?” diye sordu.

Pinokyo başını eğdi. “Belki burnum kendi kendine uzadı.”

Burnu yine uzadı ve masanın üzerindeki tahta kaşıkları yere düşürdü.

Gepetto kızmadı. Sadece sandalyesine oturup, “Bazen bir yalan, saklamak istediğimiz şeyi daha görünür hale getirir,” dedi.

Pinokyo bütün gece uyuyamadı. Arda’nın üzgün yüzünü düşündü. Uçurtmanın ağacın dallarında tek başına asılı kaldığını düşündü. Sabah olduğunda kararını verdi.

Önce elma ağacına gitti. Yanına uzun bir merdiven, kalın bir ip ve Gepetto’nun eski bir kancasını aldı. Birkaç denemeden sonra uçurtmayı dallardan kurtarmayı başardı. Uçurtmanın bir köşesi yırtılmıştı.

Pinokyo onu atölyeye götürdü. Gepetto ile birlikte yırtık bölümü ince bir kâğıtla onardılar. Sarı kurdelelerden biri kopmuştu; Pinokyo kendi mavi kurdelesini kesip yerine bağladı.

Sonra uçurtmayı alıp Arda’nın kapısını çaldı.

Arda kapıyı açınca Pinokyo derin bir nefes aldı.

“Sana yalan söyledim,” dedi. “Uçurtmanı ben aldım. Sormadan aldım. Rüzgârda kaçırdım ve ağaca takıldı. Sonra kızacağından korktuğum için görmediğimi söyledim.”

Pinokyo konuşurken burnu yavaş yavaş eski haline dönmeye başladı.

Arda önce uçurtmaya baktı, sonra Pinokyo’ya.

“Çok kızdım,” dedi. “Ama onu geri getirmen ve gerçeği söylemen iyi oldu. Bir daha sormadan alma.”

Pinokyo başını salladı. “Söz veriyorum.”

O öğleden sonra ikisi çayıra birlikte gittiler. Bu kez uçurtmanın ipini sırayla tuttular. Arda, Pinokyo’nun bağladığı mavi kurdeleyi görünce gülümsedi. “Bu kurdele yakışmış.”

Pinokyo da gülümsedi. Çünkü o gün burnunun yeniden kısalmasından daha önemli bir şey olmuştu: İçindeki ağır taş da kaybolmuştu.

Gepetto akşam eve döndüğünde Pinokyo ona gününü anlattı. “Gerçeği söylemek başta çok daha zor geldi,” dedi. “Ama sonra rahatladım.”

Gepetto elini omzuna koydu. “Dürüstlük her zaman hatasız olmak değildir. Hata yaptığında onun arkasında durabilmektir.”

Pinokyo o günden sonra yine zaman zaman yanlış kararlar verdi. Ama bir şey saklamak istediğinde burnunu değil, Arda’nın kırmızı uçurtmasını hatırladı. Çünkü öğrenmişti ki küçük bir yalan, rüzgârda kaçan bir uçurtma gibidir: ne kadar peşinden koşarsan koş, daha uzağa gidebilir. Gerçek ise bazen zor söylenir ama sonunda insanı yeniden doğru yere getirir.