Renklerini Unutan Uçurtma Lora

Lora, diğer uçurtmalara benzemeye çalışırken kendi renklerini kaybeder ve sonunda farklı olmanın güzelliğini keşfeder.

Denize bakan küçük bir kasabada, rüzgârlı tepelerin hemen altında Uçurtmacı Nuri’nin dükkânı vardı. Dükkânın tavanından yüzlerce uçurtma sarkardı. Bazıları kuş biçimindeydi, bazıları uzun kuyruklu, bazıları ise kocaman elmas şeklindeydi. Kırmızılar, maviler, sarılar ve morlar dükkânın içinde sürekli hafifçe sallanırdı.

Bu uçurtmaların arasında Lora adında küçük bir uçurtma da vardı. Lora’nın gövdesinde turuncu, turkuaz ve sarı renklerden oluşan kıvrımlı desenler bulunurdu. Kuyruğunda ise her biri farklı renkte yedi küçük kurdele vardı.

Nuri Usta Lora’yı yaparken elinde kalan küçük kâğıt parçalarını bir araya getirmişti. Bu yüzden Lora, dükkândaki hiçbir uçurtmaya benzemiyordu.

Başlangıçta bundan çok mutluydu.

Bir gün dükkâna üç yeni uçurtma geldi. Hepsi aynı modeldi. Parlak lacivert gövdeleri, gümüş çizgileri ve uzun beyaz kuyrukları vardı. Yan yana asıldıklarında çok düzenli ve gösterişli görünüyorlardı.

Lora kendine baktı. Bir tarafı turuncu, bir tarafı turkuazdı. Kuyruğundaki kurdelelerin hiçbiri aynı renkte değildi.

“Ben biraz dağınık görünüyorum,” diye düşündü.

Yeni uçurtmalardan biri, “Yarın Büyük Rüzgâr Şenliği var,” dedi. “En güzel uçurtmaların hepsi orada uçacak.”

Lora heyecanlandı. Yıllardır dükkânın önündeki küçük tepede uçmuştu ama Büyük Rüzgâr Şenliği’ne hiç katılmamıştı.

O gece herkes uyurken Lora tavandan sallanarak yeni uçurtmalara baktı.

“Keşke benim de renklerim onlarınki kadar düzenli olsaydı,” diye düşündü.

Ertesi sabah dükkâna gelen Mina adında bir çocuk Lora’yı seçti.

“Bunu istiyorum!” dedi.

Nuri Usta gülümsedi. “Lora çok iyi uçar. Rüzgârı güzel yakalar.”

Mina Lora’yı şenliğe götürdü. Tepede yüzlerce uçurtma vardı. Gökyüzü renklerle doluydu.

Lora havalandığında önce çok sevindi. Rüzgâr onu yukarı taşıdı. Fakat sağında büyük kırmızı bir ejderha uçurtması, solunda ise parlak mavi bir kelebek vardı.

Lora yine kendini karşılaştırmaya başladı.

“Kırmızı çok güçlü görünüyor,” diye düşündü.

Rüzgâr biraz sertleştiğinde Lora, sanki kırmızı olmak istermiş gibi kendini güneşe doğru çevirdi. Turuncu tarafı öne çıktı.

“Belki böyle daha güzelim.”

Biraz sonra mavi kelebek uçurtmasının herkes tarafından izlendiğini gördü.

“Hayır, mavi daha güzel olmalı.”

Bu kez ters tarafa dönmeye çalıştı.

Lora sürekli kendini çevirdikçe rüzgârı düzgün yakalayamaz oldu. Bir yükseliyor, bir alçalıyor, kuyruğu karışıyordu.

Mina ipi kontrol etmeye çalıştı.

“Lora, ne oldu sana?” diye fısıldadı.

Bir rüzgâr darbesi geldi. Lora’nın kuyruğundaki sarı kurdelelerden biri çözüldü ve havada uçup gitti.

Lora çok üzüldü.

“Bak işte,” diye düşündü. “Renklerim zaten birbirine uymuyordu.”

Şenlikten sonra Mina uçurtmayı eve götürdü. Kopan kurdeleyi bulamamıştı. Lora gece boyunca sessizce duvarda asılı kaldı.

Ertesi gün Mina masasına renkli kâğıtlar, boyalar ve kurdeleler çıkardı.

Lora heyecanlandı. “Beni laciverte boyayacak galiba.”

Fakat Mina lacivert boya yerine kırmızı, pembe, yeşil ve altın renkli küçük parçalar kesti. Lora’nın boş kalan kuyruğuna yeni bir kurdele bağladı. Sonra turkuaz bölümüne minik sarı yıldızlar çizdi.

Lora şaşkındı.

“Beni neden daha da renkli yaptı?” diye düşündü.

O sırada Mina annesine seslendi.

“Anne, bak! Artık daha da güzel oldu. Çünkü dünyada bunun aynısından başka yok.”

Lora bu cümleyi duyunca sessizleşti.

“Aynısından başka yok…”

Ertesi hafta yeniden tepeye çıktılar. Bu kez rüzgâr daha sakindi. Mina Lora’yı havaya bıraktı.

Lora yükselmeye başladığında yine çevresindeki uçurtmalara baktı. Fakat bu kez onların renklerini taklit etmeye çalışmadı.

Turuncu tarafı güneşte parladı. Turkuaz bölümü gökyüzüne karıştı. Sarı yıldızlar uzaktan bile görünüyordu. Kuyruğundaki farklı renkli kurdeleler rüzgârda birbirinden bağımsız dans ediyordu.

Lora ilk kez kendini çevirmeden, olduğu gibi rüzgâra bıraktı.

Bir anda çok daha dengeli uçmaya başladı.

Rüzgâr gövdesini tam ortadan yakaladı. Lora önce yükseldi, sonra geniş bir daire çizdi. Kuyruğundaki kurdeleler gökyüzünde renkli bir iz bırakıyormuş gibi görünüyordu.

Aşağıdaki birkaç çocuk parmağıyla onu gösterdi.

“Şu renkli uçurtmaya bak!”

“Ne kadar güzel!”

Lora’nın içi sevinçle doldu.

Fakat asıl güzel olan insanların ona bakması değildi. İlk kez başka biri gibi görünmeye çalışmadığı için kendini rahat hissediyordu.

Bir süre sonra yanında lacivert uçurtmalardan biri belirdi.

“Kuyruğun çok ilginç,” dedi.

Lora eskiden olsa bunu eleştiri sanabilirdi. Bu kez gururla, “Evet,” dedi. “Her kurdelem farklı.”

Lacivert uçurtma, “Keşke benim kuyruğumda da biraz renk olsaydı,” dedi.

Lora güldü.

“Seninki de güzel. Çünkü seninki sana ait.”

O günden sonra Lora hiçbir zaman gökyüzündeki en büyük, en parlak ya da en düzenli uçurtma olmaya çalışmadı. Rüzgâr estiğinde yalnızca kendi renkleriyle uçtu.

Mina da her yıl kuyruğuna küçük bir kurdele daha ekledi. Her kurdele başka bir günü, başka bir anıyı temsil etti.

Yıllar sonra Lora’nın kuyruğu rengârenk ve çok uzundu. Gökyüzünde onu görenler hemen tanırdı.

Çünkü Lora sonunda şunu öğrenmişti: Başkalarına benzemek için kendi renklerini saklarsan gökyüzünde kaybolabilirsin. Ama kendin olduğunda, seni gerçekten görenler seni zaten fark eder.