Minik Arı Lili’nin İlk Tek Başına Görevi

Lili, ilk kez tek başına çiçek aramaya çıktığında özgüvenin her şeyi bilmek değil, dikkatle karar vermek olduğunu öğrenir.

Lili küçük bir bal arısıydı. Kovanda çiçek haritalarını öğrenmiş, rüzgârın yönünü okumayı çalışmış ve büyük arılarla birçok kez uçmuştu. Fakat o sabah ilk kez kısa bir göreve tek başına çıkacaktı.

Görevi basitti: derenin yanındaki papatya tarlasını kontrol edip çiçeklerin açıp açmadığını kovana bildirecekti. Lili heyecanlıydı ama kanatlarının biraz titrediğini hissediyordu.

“Ya yanlış tarlaya gidersem?” diye sordu öğretmeni Vız’a. Vız, “Yol işaretlerini biliyorsun. Emin olmadığında dur, etrafına bak ve bildiklerini kullan,” dedi.

Lili yola çıktı. Önce büyük meşe ağacını geçti. Sonra gümüş renkli kayaya ulaştı. Buradan sonra derenin sesini takip etmesi gerekiyordu.

Bir süre sonra iki farklı çiçek kokusu aldı. Sağ tarafta mor çiçekler, sol tarafta sarı çiçekler vardı. Lili bir an hangisinin papatya tarlası olduğunu karıştırdı.

Hemen geri dönmek istedi. Sonra durdu ve öğretmeninin sözünü hatırladı. Papatyaların beyaz yapraklı, sarı göbekli olduğunu düşündü. Biraz daha yükselip çevreye baktı. Sol tarafta uzakta beyaz noktalar gördü.

Oraya uçtuğunda papatyaları buldu. Çiçeklerin çoğu açmıştı. Lili birkaçının üzerinde dolaştı, tarlanın yerini aklında tuttu ve kovana dönmek için yönünü çevirdi.

Dönüşte rüzgâr aniden güçlendi. Lili bir yaprağın arkasına sığındı ve rüzgâr hafifleyene kadar bekledi. “Tek başıma olmam, acele etmek zorunda olduğum anlamına gelmez,” diye düşündü.

Kovana vardığında Vız onu kapıda karşıladı. Lili bütün yolu anlattı. Mor çiçeklerde nasıl durduğunu, işaretleri nasıl kontrol ettiğini ve rüzgârda nasıl beklediğini söyledi.

Vız gülümsedi. “Görevi tamamlamandan daha önemli bir şey yaptın. Karar verirken düşündün.”

Lili o gün kendini biraz daha büyük hissetti. Çünkü özgüvenin hiç tereddüt etmemek olmadığını anlamıştı. Bazen durmak, düşünmek ve sonra kanat çırpmak da cesaretin bir parçasıydı.