Kutup Ayısı Kuzey ve Kışın Gizemli Dansı

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal iken, pireler berber iken ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken… Ulu dağların eteklerinde, çam kokulu devasa ağaçların gölgesinde, kışın habercisi olan soğuk rüzgarların ıslık çaldığı bir orman varmış.

Bu ormanın en neşeli sakini, tüyleri kar beyazı kadar parlak, gözleri ise orman yemişleri gibi kara olan küçük ayı Kuzey’miş. Kuzey, her sonbaharda diğer ayılar gibi derin bir uykuya dalmak yerine, gökyüzünden süzülen o eşsiz kar tanelerinin peşine düşmek istermiş. Diğer ayı yavruları, annelerinin dizinin dibine kıvrılıp kış uykusuna hazırlık yaparken, Kuzey mağarasının ağzında oturur, buz gibi havayı içine çeker ve rüzgarın fısıltılarını dinlermiş.

Annesi bir gün endişeyle ona seslenmiş:

‒ Kuzey evladım, artık vakit tamam. Doğa bize dinlenmemiz gerektiğini söylüyor. Bak, ağaçlar yapraklarını döktü, dere buz tuttu. Sen hala neden uyanıksın?

Kuzey ise meraklı gözlerle gökyüzüne bakarak cevap vermiş:

‒ Anneciğim, herkes kışın bittiğini söylerken, ben kışın başladığını görmek istiyorum. O kar taneleri gökyüzünden nasıl geliyor, nereye konuyor, neden her yeri beyaza boyuyor? Bunları bilmek, kış uykusundan çok daha önemli değil mi?

Kuzey, kış uykusuna yatmak yerine ormanın derinliklerine doğru yola koyulmuş. Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler; çayır çimen geçerek, lale sümbül biçerek yoluna devam etmiş. Soğuk giderek şiddetleniyormuş, Kuzey’in tüyleri buz tutmaya başlamış. Bir ara karşısına yaşlı ve bilge bir baykuş çıkmış. Bilge baykuş:

‒ Bak evlat, doğanın bir dengesi vardır. Ağaçlar kışın uyur, çiçekler baharı bekler, hayvanlar ise gücünü toplamak için kış uykusuna yatar. Sen bu döngüye karşı gelirsen, bahar geldiğinde çiçeklerin kokusunu alacak gücü nereden bulacaksın?

Kuzey bu sözler üzerine duraksamış. Kar tanelerini izlerken göz kapaklarının ağırlaştığını, yorgunluğun kemiklerine işlediğini hissetmiş. Karnı zil çalıyor, ayakları artık birbirine dolanıyormuş. O an anlamış ki, her şeyin vakti ve zamanı varmış.

Kuzey, mağarasına geri döndüğünde annesinin yanına kıvrılmış. Sıcak yuvasında, dışarıdaki rüzgarın uğultusu bir ninni gibi gelmeye başlamış. Yavaşça gözlerini kapatmış ve kışın sadece bir uyku değil, baharı karşılamak için bir hazırlık olduğunu idrak etmiş. Gökten üç elma düşmüş; biri Kuzey’e, biri masalı anlatan bana, biri de bu masalı dinleyenlere… Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine.