Özür Dilemeyi Öğrenen Minik Kurt
Bir varmış, bir yokmuş. Çam ormanlarıyla kaplı karlı bir dağda Boz adında gri tüylü, enerjik bir kurt yavrusu yaşarmış. Boz koşmayı, uluma yarışları yapmayı ve kar topu oynamayı çok severmiş. Ama bir kusuru varmış: Bir hata yaptığında asla özür dilemezmiş.
Bir gün arkadaşı tavşan Kartopu’nun kardan yaptığı kaleye koşarken çarpıp yıkmış. Kartopu’nun gözleri dolmuş. Boz ise omuz silkmiş. “Ne yapayım, kale yolumun üstündeydi!” demiş ve koşmaya devam etmiş.
Ertesi gün tilki Kızıl’ın en sevdiği atkıyı ödünç alıp bir dala takılarak yırtmış. Kızıl üzülünce Boz yine, “Zaten eski bir atkıydı.” demiş. Sonra kardeşi Tüy’ün kızağını izinsiz alıp yokuştan aşağı kaymış ve kızağın ipini koparmış. Tüy ağlarken Boz başını çevirip uzaklaşmış.
Birkaç gün sonra Boz oyun oynamak için arkadaşlarını aramış. Ama Kartopu ondan kaçmış, Kızıl başını çevirmiş, Tüy de yuvadan çıkmamış. Boz kocaman karlı tepenin üstünde tek başına kalmış. Uluması bile kimsenin cevap vermediği bir yankıya dönüşmüş.
O akşam Boz annesinin yanına kıvrılmış. “Anne, neden kimse benimle oynamıyor?” diye sormuş. Annesi onun başını okşamış. “Arkadaşlarının kalbini kırdığında bunu görmezden geldin. Kırık bir kalp kendiliğinden iyileşmez Boz. Onu sihirli bir söz iyileştirir.”
“Hangi söz?” diye sormuş Boz. Annesi gülümsemiş. “Özür dilerim.”
Boz bütün gece düşünmüş. “Özür dilerim” demek ona çok zor geliyormuş. Sanki boğazına bir kar topu takılıyormuş. Ama sabah olunca derin bir nefes almış ve Kartopu’nun yuvasına gitmiş.
“Kartopu, kaleni yıktığım için özür dilerim. Dikkatsizdim. İstersen yenisini birlikte yapalım.” demiş. Kartopu’nun kulakları dikilmiş. Önce şaşırmış, sonra gülümsemiş. İkisi birlikte eskisinden de büyük bir kardan kale yapmışlar.
Sonra Kızıl’a gitmiş. “Atkını yırttığım için özür dilerim. Annem bana dikiş dikmeyi öğretti, onu onarmak istiyorum.” Kızıl önce kararsız kalmış ama Boz atkıyı özenle dikince sevinçle boynuna dolamış. En son kardeşi Tüy’ün yanına gitmiş. Kızağın ipini yenisiyle değiştirmiş ve “Bundan sonra izinsiz almayacağım, söz.” demiş. Tüy kardeşine sımsıkı sarılmış.
O akşam karlı tepede bütün arkadaşlar yeniden bir araya gelmiş. Kızaklarla kaymışlar, kartopu oynamışlar, ay doğunca da hep birlikte ulumuşlar. Bu kez Boz’un uluması yankıya değil, arkadaşlarının neşeli seslerine karışmış.
Boz o gün öğrenmiş ki özür dilemek zayıflık değil, cesaretmiş. Çünkü “özür dilerim” demek, kırılan bir kalbi yeniden birleştiren bir köprüymüş.
Gökten üç kar tanesi düşmüş: Biri hatasını kabul edenlere, biri özrü kabul edip affedenlere, biri de bu masalı dinleyip huzurla uyuyan bütün çocuklara.
Masalın öğüdü: Hepimiz bazen hata yaparız. Hatamızı kabul edip içtenlikle özür dilemek ve yaptığımızı düzeltmeye çalışmak kırılan dostlukları onarır.
