Keloğlan ve Bal Arıları
Bir zamanlar, meyve bahçeleriyle ünlü bir köyde Keloğlan anasıyla birlikte yaşarmış. Köyün kirazları kıpkırmızı, elmaları mis kokulu, armutları bal gibiymiş. Ama bir yıl tuhaf bir şey olmuş: Ağaçlar her zamanki gibi çiçek açmış ama hiçbiri meyve vermemiş.
Köylüler ne yapacaklarını şaşırmış. Kimi ağaçları budamış, kimi toprağı sulamış, kimi de köklere gübre dökmüş. Ama dallar bomboş kalmış. Keloğlan bahçede dolaşırken bir şeye dikkat etmiş: Çiçeklerin arasında tek bir arı bile uçmuyormuş.
“Ana, arılar nereye gitti?” diye sormuş. Anası iç çekmiş. “Geçen yaz köyün ağası, arılar çocukları sokmasın diye kovanları dağın ardına attırdı. Çiçeklerin üstüne de zehirli ilaçlar serptirdi.” demiş.
Keloğlan hemen anlamış. “Ana, arılar çiçekten çiçeğe uçmazsa meyve olmaz! Ben arıları geri getirmeye gidiyorum.” demiş. Anası bohçasına biraz ekmek, bir avuç fındık ve bir matara su koymuş.
Keloğlan dağın ardına varınca kocaman, kovuklu bir meşe ağacı görmüş. Ağacın içinden derin bir vızıltı geliyormuş. Kapıda iri, altın renkli bir arı belirmiş. Bu, arıların beyi Altınkanat’mış. “Ne istiyorsun insanoğlu? Bizi köyünüzden kovdunuz.” demiş kızgın bir sesle.
Keloğlan saygıyla eğilmiş. “Haklısın Altınkanat. Köylüler sizin ne kadar önemli olduğunuzu bilmiyordu. Ama siz olmayınca ağaçlarımız meyve vermiyor. Ne olur geri dönün.”
Altınkanat düşünmüş. “Geri döneriz. Ama üç şartımız var: Çiçeklerimize zehir serpmeyeceksiniz. Köyün kenarına bize yaban çiçekleri ekeceksiniz. Kovanlarımıza da zarar vermeyeceksiniz. Biz de kimseye dokunmayız, yeter ki bizi rahatsız etmeyin.”
Keloğlan köye koşup köylüleri meydanda toplamış ve arıların şartlarını anlatmış. Ağa önce kızmış. “Arılar insanı sokar!” demiş. Keloğlan gülümsemiş. “Arılar yalnızca korkunca sokar ağam. Onlara saygı duyarsak bize bal da meyve de verirler.”
Köylüler ikna olmuş. Çocuklar köyün kenarına lavantalar, kekikler, gelincikler ekmiş. Ağa da kovanları dağdan geri getirtip bahçenin en güneşli köşesine yerleştirtmiş. Kimse çiçeklere zehir serpmemiş.
Ertesi bahar köyün üstü vızıltılarla dolmuş. Arılar çiçekten çiçeğe uçmuş, bahçeler yeniden canlanmış. Yaz geldiğinde kirazlar kıpkırmızı, elmalar mis kokulu olmuş. Üstelik kovanlar öyle çok bal vermiş ki her eve bir kavanoz düşmüş.
Altınkanat bir sabah Keloğlan’ın penceresine konmuş. “Teşekkür ederim Keloğlan. Doğada herkesin bir görevi vardır. Biz çiçekleri, çiçekler de sizi doyurur.” demiş. Keloğlan da gülerek ballı ekmeğini anasıyla paylaşmış.
Gökten üç elma düşmüş: Biri bu masalı anlatanın, biri dinleyenin, biri de doğadaki en küçük canlıya bile saygı duyan bütün iyi yüreklilerin başına.
Masalın öğüdü: Doğadaki her canlının önemli bir görevi vardır. Arılar çiçekten çiçeğe uçarak meyvelerin oluşmasına yardım eder. Doğayı korumak hepimizin görevidir.
