Keloğlan ve Yedi Renkli Kilim
Bir zamanlar, söğüt ağaçlarıyla çevrili bir köyde Keloğlan anasıyla birlikte yaşarmış. Keloğlan’ın anası köyün en usta dokumacısıymış. Onun tezgâhından çıkan kilimler öyle güzelmiş ki komşu köylerden bile görmeye gelirlermiş.
O kış köye küçük bir okul yapılmış. Okulun taş zemini öyle soğukmuş ki çocuklar otururken titriyormuş. Keloğlan’ın anası, “Okulun yerine yedi renkli bir kilim dokuyacağım. Bahar gelmeden bitireceğim.” diye söz vermiş.
Ama birkaç gün sonra anasının parmakları sızlamaya başlamış. Tezgâhın başına oturduğunda mekiği tutmakta zorlanıyormuş. Kilimin daha yarısı bile bitmemiş. Anası üzgün üzgün, “Sözümü tutamayacağım galiba oğul.” demiş.
Keloğlan anasının elini tutmuş. “Sen bana öğret ana, gerisini ben dokurum.” demiş. Anası gülümsemiş. “Dokumak sabır ister oğul. Her ilmek bir sabırdır.”
Ertesi sabah Keloğlan tezgâhın başına geçmiş. İlk gün ipleri öyle karıştırmış ki kırmızıyla mavi birbirine dolanmış, desen yamuk yumuk olmuş. Keloğlan sinirlenip ipleri bırakmış. Anası sakin sakin, “Yanlış ilmeği sök, yeniden at. Kilim acele edenin değil, sabredenindir.” demiş.
Keloğlan derin bir nefes alıp yamuk sırayı sökmüş. Bu kez daha yavaş çalışmış. Ama bir sorun daha çıkmış: Sarı iplik bitmiş! Kış ortasında sarı boya yapacak bir çiçek de yokmuş. Keloğlan bütün köyü dolaşmış. Sonunda komşuları Fadime Kadın, ambarında sakladığı kuru soğan kabuklarını getirmiş. “Bunları kaynatırsan ipliğin altın sarısı olur.” demiş. Gerçekten de öyle olmuş.
Günler geçmiş. Keloğlan sabah erkenden kalkıp akşam karanlığına kadar dokumuş. Bazen parmakları yorulmuş, bazen deseni şaşırmış. Ama her seferinde yanlışı söküp yeniden başlamış. Anası yanında oturup ona desenlerin anlamını anlatmış: “Bu elibelinde bereket demek, bu koçboynuzu güç, bu yıldız da umut.”
Köyün çocukları da merak edip gelmeye başlamış. Kimisi ip sarmış, kimisi yumakları renklerine göre ayırmış. En küçükleri Ayşe, kilimin köşesine kendi elleriyle minik bir yıldız bile işlemiş.
Baharın ilk sabahı kilim bitmiş. Kırmızısı gül gibi, sarısı güneş gibi, mavisi gökyüzü gibi parlayan yedi renkli bir kilim olmuş. Keloğlan, anası ve çocuklar kilimi omuzlarına alıp okula götürmüşler. Kilim okulun zeminine serildiğinde çocuklar üstüne oturup sıcacık bir sevinçle gülüşmüşler.
Öğretmen, “Bu kilimi kim dokudu?” diye sormuş. Keloğlan gülümseyerek anasını ve çocukları göstermiş. “Hepimiz dokuduk. Ama en çok da sabır dokudu.” demiş.
Anası oğluna sarılmış. “Sözümü sen tuttun oğul. Emeğinle tuttun.” demiş.
Gökten üç elma düşmüş: Biri bu masalı anlatanın, biri dinleyenin, biri de yanlışını söküp yeniden başlamayı bilen bütün sabırlı ellerin başına.
Masalın öğüdü: Güzel bir iş ortaya çıkarmak sabır ve emek ister. Hata yaptığımızda pes etmek yerine yeniden denemek ve verdiğimiz sözü tutmak bizi başarıya ulaştırır.
