Yardım İstemekten Utanan Zürafa Uzunboy
Bir varmış, bir yokmuş. Geniş bir savanada, akasya ağaçlarının gölgesinde Uzunboy adında kibar ve yardımsever bir zürafa yaşarmış. Uzunboy savananın en uzun hayvanıymış. Ağaçların tepesindeki en taze yaprakları o koparır, yuvasından düşen kuş yavrularını o yerine koyar, kaybolanlara yolu uzaktan görüp o gösterirmiş.
Herkes ona yardım için koşarmış: “Uzunboy, şu dalı bana uzatır mısın?” “Uzunboy, uçurtmam ağaca takıldı!” Uzunboy da hepsine gülümseyerek yardım edermiş. Ama kendisi hiç kimseden yardım istemezmiş. “Ben en uzunuyum, bana kimse yardım edemez.” diye düşünürmüş. Hem yardım istemek ona utanılacak bir şeymiş gibi gelirmiş.
Bir sabah Uzunboy yürürken arka ayağına sivri bir diken batmış. Acıyla ayağını kaldırmış ama dikeni çıkaramamış. Boynu ne kadar uzun olursa olsun, eğilip ayağına bakmak ona çok zor geliyormuş. Topallaya topallaya yürümeye başlamış.
Zebra Çizgili onu görünce koşmuş. “Uzunboy, ne oldu? Yardım edeyim mi?” Uzunboy hemen başını dikmiş. “Yok yok, bir şeyim yok!” demiş. Oysa ayağı her adımda daha çok sızlıyormuş.
O gün su içmeye gittiğinde iş daha da zorlaşmış. Zürafalar su içmek için ön ayaklarını iki yana açıp boyunlarını eğmek zorundaymış. Ama ayağı acıyan Uzunboy dengesini kuramamış. Bir sallanmış, bir yalpalamış ve neredeyse çamurlu gölete düşüyormuş. Kıyıdaki su aygırları bile endişeyle başlarını kaldırmış.
Akşam olduğunda Uzunboy bir akasyanın altına çökmüş. Çok yorgun ve çok üzgünmüş. Tam o sırada her sabah yuvasını yerine koyduğu küçük dokumacı kuşu Cikcik yanına konmuş. “Uzunboy, bütün gün topalladın. Neden kimseden yardım istemedin?”
Uzunboy başını eğmiş. “Ben herkese yardım ederim. Yardım isteyen ben olursam herkes bana güler sandım.” demiş. Cikcik kanatlarını çırpmış. “Gülmek mi? Biz sana yardım etmek için sıra bekleriz! Sen bizim için o kadar çok şey yaptın ki.”
Uzunboy derin bir nefes alıp ilk kez o sözü söylemiş: “Bana yardım eder misiniz?” Cikcik hemen arkadaşlarını çağırmış. Minik kuşlar Uzunboy’un ayağının etrafına toplanmış. İçlerinden en becerikli olanı gagasıyla dikeni dikkatlice yakalamış ve “hop” diye çekip çıkarmış. Zebra Çizgili de serin bir yaprakla yarayı nazikçe silmiş.
Uzunboy’un ayağı rahatlayınca gözleri sevinçle parlamış. “Ne kadar hafifledim! Hem ayağım hem de kalbim.” demiş.
O günden sonra Uzunboy yine herkese yardım etmeye devam etmiş. Ama artık ihtiyacı olduğunda o da yardım istemeyi öğrenmiş. Savanada herkes birbirine biraz daha yakın olmuş. Çünkü yardımlaşma tek yönlü bir yol değil, iki yanında da çiçek açan bir patikaymış.
Gökten üç akasya yaprağı düşmüş: Biri yardım etmeyi sevenlere, biri yardım istemekten utanmayanlara, biri de bu masalı dinleyip tatlı rüyalara dalan bütün çocuklara.
Masalın öğüdü: Yardım istemek utanılacak bir şey değildir. Hepimizin bazen yardıma ihtiyacı olur; yardım istediğimizde dostlarımız bize seve seve el uzatır.
