Prenses Asya ve Gülmeyi Unutan Kasaba

Bir varmış, bir yokmuş. Dağların eteğinde, kırmızı çatılı evleri olan küçük bir kasaba varmış. Bu kasabanın tepesindeki sarayda Asya adında neşeli bir prenses yaşarmış. Prenses Asya kahkahalarıyla ünlüymüş; o güldüğünde saray bahçesindeki kuşlar bile cıvıldamaya başlarmış.

Ama bir sonbahar kasabanın üstüne gri bir sis çökmüş. Sis o kadar ağırmış ki insanlar başlarını kaldırmadan yürümeye, kimseye selam vermeden işlerine koşturmaya başlamış. Fırıncı ekmekleri somurtarak satıyor, çocuklar sokakta oynamıyor, müzisyenler çalgılarını sandıklara kaldırıyormuş. Kasaba gülmeyi unutmuş.

Prenses Asya bunu görünce çok üzülmüş. Bilge danışman Nuri Efendi’ye gitmiş. “Bu sisi nasıl dağıtabiliriz?” diye sormuş. Nuri Efendi sakalını sıvazlamış. “Bu sis, gülümsemeyen yüzlerden beslenir prensesim. Her gülümseme onu biraz inceltir.”

Ertesi sabah Asya kasabaya inmiş. İlk önce fırının önünde durmuş. “Günaydın Fırıncı Usta! Ekmeğinizin kokusu bütün sokağı ısıtıyor.” demiş kocaman bir gülümsemeyle. Fırıncı şaşırmış, sonra dudaklarının kenarı hafifçe kıvrılmış. Fırının üstündeki sis biraz açılmış.

Sonra çeşmenin başında oturan yaşlı Fatma Nine’nin su testisini evine kadar taşımış. Nine teşekkür ederken gözlerinin içi gülmüş. Ardından meydandaki çocukları toplayıp onlara bir bilmece sormuş: “Bin bir çivisi var, hiç çekiç görmemiş. Nedir?” Çocuklar düşünmüş, düşünmüş. “Gökyüzündeki yıldızlar!” diye bağırınca hepsi kahkahayı basmış.

Kahkahalar duyuldukça sis bir parça daha dağılmış. Ama kasabanın bazı köşeleri hâlâ gri griymiş. Asya’nın aklına bir fikir gelmiş. Sarayın tavan arasından eski kukla sandığını çıkarmış. Çocuklarla birlikte meydanda bir kukla gösterisi hazırlamışlar. Kuklalardan biri sakar bir ayıymış; sürekli kendi ayağına basıp düşüyormuş.

Gösteri başlayınca önce birkaç çocuk gülmüş. Sonra anneler, babalar, dedeler, nineler… Fırıncı Usta bile tezgâhını bırakıp seyretmeye gelmiş. Müzisyenler sandıklarından çalgılarını çıkarıp gösteriye müzik yapmaya başlamış. Meydan şarkılarla, kahkahalarla dolmuş.

O anda kasabanın üstündeki gri sis tamamen dağılmış. Güneş kırmızı çatıların üstüne altın gibi yağmış. İnsanlar başlarını kaldırıp birbirlerine selam vermeye, gülümsemeye başlamışlar.

Nuri Efendi, Prenses Asya’nın yanına gelmiş. “Gördün mü prensesim? Bir gülümseme, bir başkasının gülümsemesini uyandırır. İyilik de neşe de bulaşıcıdır.” demiş.

O günden sonra kasabada her ayın ilk günü meydanda kukla gösterisi yapılmış. Sis bir daha hiç dönmemiş. Çünkü kasaba halkı artık biliyormuş: Birbirine gülümseyenlerin gökyüzü hep açık olurmuş.

Gökten üç kahkaha düşmüş: Biri gülümsemesini paylaşanlara, biri küçük iyilikler yapanlara, biri de bu masalı dinleyip yüzünde bir tebessümle uyuyan bütün çocuklara.

Masalın öğüdü: Bir gülümseme ve küçük bir iyilik çevremizdekilerin gününü güzelleştirebilir. Neşemizi paylaştığımızda o da çoğalarak bize geri döner.