Prenses Duru ve Kendi Yaptığı Taç
Bir varmış, bir yokmuş. Orman kenarındaki küçük bir krallıkta Duru adında yaratıcı ve meraklı bir prenses yaşarmış. Prenses Duru yaprakları, taşları, kuş tüylerini toplar, onlarla süs eşyaları yapmayı çok severmiş.
Yakında Prenses Duru’nun yedinci doğum günü kutlanacakmış. Krallığın geleneğine göre bu gün her prensese ilk tacı verilirmiş. Saray kuyumcusu altından, mücevherli bir taç hazırlamaya başlamış.
Ama doğum gününden bir hafta önce kuyumcunun elinden kayan taç taş zemine düşüp ezilmiş, mücevherleri de saçılıp kaybolmuş. Yenisini yapmaya zaman kalmamış. Kral ve Kraliçe çok üzülmüş. “Kızımız taçsız mı kalacak?” diye dertlenmişler.
Prenses Duru ise bir an düşünmüş, sonra gözleri parlamış. “Ben kendi tacımı kendim yapabilirim!” demiş. Herkes şaşırmış ama Duru çoktan sepetini koluna takıp ormana koşmuş.
İlk gün sarmaşık dalları toplamış ve onları halka şeklinde örmüş. Ama halka çok büyük olmuş, başından kayıp boynuna düşmüş. Duru güle güle sarmaşığı söküp yeniden örmüş. İkinci gün halkayı süslemek için dere kenarından parlak, renkli çakıl taşları toplamış. Ama taşlar ağır gelip sarmaşığı eğmiş. Duru taşları çıkarıp daha küçüklerini seçmiş.
Üçüncü gün ormanın kuşları ona yardıma gelmiş. Saksağan parlak bir düğme, kumru beyaz bir tüy, yalıçapkını da masmavi bir tüy bırakmış. Kır çiçekleri de rüzgârla sallanarak sanki “Bizi de al!” diyormuş.
Duru her gün biraz daha çalışmış. Bazen parmakları sarmaşığa takılmış, bazen deseni beğenmeyip baştan başlamış. Ama her denemede tacı biraz daha güzelleşmiş. Sonunda sarmaşıklardan örülmüş, renkli taşlarla, kuş tüyleriyle ve küçük kır çiçekleriyle süslenmiş, dünyada eşi benzeri olmayan bir taç ortaya çıkmış.
Doğum günü gelmiş. Sarayın büyük salonunda herkes toplanmış. Prenses Duru başında kendi yaptığı tacıyla salona girdiğinde bir sessizlik olmuş. Sonra salon alkışlarla inlemiş. Saray kuyumcusu bile yaklaşıp tacı incelemiş. “Ben ömrüm boyunca altından taç yaptım ama böylesini hiç görmedim.” demiş.
Kraliçe kızının alnından öpmüş. “Altın tacı herkes takabilir Duru. Ama kendi emeğinle yaptığın taç sadece senin.” demiş.
O günden sonra krallıkta yeni bir gelenek başlamış: Her prenses ve prens ilk tacını kendi elleriyle yapar olmuş. Çocuklar ormanlardan yapraklar, taşlar, tüyler toplayıp birbirinden güzel taçlar örmüşler.
Çünkü insanı en çok, kendi emeğiyle yaptığı şeyler mutlu edermiş.
Gökten üç tüy düşmüş: Biri kendi elleriyle bir şey yaratanlara, biri hata yapınca yeniden başlayanlara, biri de bu masalı dinleyip rüyasında kendi tacını ören bütün çocuklara.
Masalın öğüdü: Kendi emeğimizle bir şey yapmak bizi çok mutlu eder. Hata yaptığımızda yeniden denemek ve yaratıcılığımızı kullanmak eşsiz şeyler ortaya çıkarmamızı sağlar.
