Horlayan Ayı Gürgür ve Uyuyamayan Orman
Bir varmış, bir yokmuş. Kış gelince karla örtülen bir ormanda Gürgür adında iri, kahverengi, yumuşak tüylü bir ayı yaşarmış. Gürgür çok iyi kalpli bir ayıymış. Yazın arılara çiçek eker, sincaplara ceviz toplar, kuşlara yuva yapacak dallar taşırmış.
Kış gelince Gürgür, bütün ayılar gibi mağarasına çekilip uzun kış uykusuna yatmış. Ama o uyur uyumaz ormanda tuhaf bir ses yankılanmaya başlamış: “Hrrrr… Fıssss… HRRRRR… Fısss…”
Gürgür horluyormuş! Hem de nasıl! Horlaması öyle gürmüş ki ağaçların dallarındaki karlar pıt pıt yere dökülüyor, sincapların yuvaları sallanıyor, baykuşun gözlüğü burnundan kayıyormuş.
Birinci gece hayvanlar kulaklarını yapraklarla tıkamış. İşe yaramamış. İkinci gece yuvalarını mağaradan uzağa taşımayı denemişler. Ses yine gelmiş. Üçüncü gece hepsi uykusuzluktan esneye esneye toplanmış. Tavşanın gözlerinin altı mosmor, sincabın kuyruğu kabarmış, kirpinin dikenleri dimdik olmuş.
Sincap Fıstıkçı öfkeyle, “Gidip onu uyandıralım ve kızalım!” demiş. Ama yaşlı geyik Boynuzlu Dede başını sallamış. “Gürgür bunu bilerek yapmıyor, o uyuyor. Ona kızarsak üzülür. Bir sorunu kızarak değil, anlayarak çözeriz.”
Hayvanlar düşünmüş. Sonunda kirpi bir fikir bulmuş: “Annem horladığında babam onu hafifçe yan çevirir. Yan yatınca horlaması azalır!” Hep birlikte parmak uçlarında mağaraya girmişler. Gürgür sırtüstü yatmış, ağzı açık horluyormuş.
Tavşan, sincap, kirpi ve geyik hep birlikte Gürgür’ü yavaşça yan çevirmişler. Sincaplar başının altına yosundan yumuşacık bir yastık yerleştirmiş. Kuşlar da üstüne tüylerden ince bir örtü sermiş. Gürgür uykusunda gülümseyip mırıldanmış: “Mmm… bal…”
Horlama birden kesilmiş. Mağaradan yalnızca hafif, tatlı bir nefes sesi geliyormuş: “Fışşş… fışşş…” Hayvanlar sevinçle birbirlerine bakmış ama ses çıkarmamak için ağızlarını kapatıp sessizce gülmüşler.
O gece bütün orman mışıl mışıl uyumuş. Baharda Gürgür uyandığında arkadaşlarının ona ne yaptığını öğrenmiş. Önce utanmış, sonra kahkahalarla gülmüş. “Beni uyandırıp kızabilirdiniz. Bunun yerine bana yastık yaptınız!” demiş ve hepsine sımsıkı sarılmış. O yaz teşekkür etmek için her yuvaya bir kavanoz bal götürmüş.
Çünkü bir sorunu sevgiyle çözmek, kızmaktan her zaman daha tatlıymış.
Gökten üç kar tanesi düşmüş: Biri sorunları nazikçe çözenlere, biri arkadaşını anlamaya çalışanlara, biri de bu masalı dinleyip mışıl mışıl uyuyan bütün çocuklara.
Masalın öğüdü: Bir arkadaşımız bizi rahatsız eden bir şey yaptığında ona kızmak yerine onu anlamaya çalışmalı ve sorunu birlikte, nazikçe çözmeliyiz.
