Çöpünü Yere Atan Ayı Kocaayak
Bir varmış, bir yokmuş. Yemyeşil ağaçların, şırıl şırıl derelerin olduğu güzel bir ormanda Kocaayak adında iri, tüylü bir ayı yavrusu yaşarmış. Kocaayak çok neşeli, çok iştahlıymış. Bal kavanozlarını, meyve sepetlerini, ceviz torbalarını bir oturuşta bitirirmiş. Ama kötü bir alışkanlığı varmış: Çöplerini nerede yediyse oraya atarmış.
Boş bal kavanozları çalıların dibine, meyve kabukları derenin içine, ceviz kabukları patikaların üstüne… “Ne olacak, orman kocaman!” dermiş. Arkadaşları onu uyardığında da omuz silkermiş.
Bir süre sonra ormanda tuhaf şeyler olmaya başlamış. Derenin suyu bulanmış, balıklar başka yerlere gitmiş. Patikalardaki ceviz kabukları yüzünden tavşanlar ayaklarını incitmiş. Bir sabah da kirpi yavrusu Pıtı, burnunu çalıların arasındaki boş bir kavanoza sokup sıkışmış. Pıtı ağlayarak yardım istemiş. Kocaayak koşup kavanozu nazikçe çekerek çıkarmış.
Kavanozun üstünde kendi pençe izini görünce Kocaayak donup kalmış. “Bu benim kavanozum…” diye fısıldamış. Pıtı’nın burnu kızarmış, gözleri doluymuş. Kocaayak’ın içi burkulmuş.
O akşam derenin kenarına oturup suya bakmış. Eskiden pırıl pırıl olan su, şimdi kabuklar ve kâğıtlarla doluymuş. Yaşlı kunduz Usta yanına gelmiş. “Orman bizim evimiz Kocaayak. Evinin içine çöp atar mısın?” demiş. Kocaayak başını iki yana sallamış. “Ama ben tek başıma bu kadar çöpü nasıl toplarım?”
Kunduz Usta gülümsemiş. “Tek başına değil. Herkese söyle, birlikte toplarız. Ama önce sen başla.”
Ertesi sabah Kocaayak elinde kocaman bir sepetle ormanın ortasına çıkmış. “Arkadaşlar! Ormanı kirlettiğim için özür dilerim. Bugün temizlik günü yapalım mı?” diye seslenmiş. Önce kimse gelmemiş. Kocaayak tek başına toplamaya başlamış. Bir süre sonra Pıtı gelmiş, ardından tavşanlar, sincaplar, kuşlar…
Herkes bir işe girişmiş. Kuşlar dallara takılan kâğıtları gagalamış, sincaplar ceviz kabuklarını toplamış, kunduzlar dereyi temizlemiş. Kocaayak da en ağır torbaları sırtlanmış. Akşam olduğunda orman yeniden pırıl pırıl olmuş. Dereye balıklar geri dönmüş, patikalar tertemiz olmuş.
Kunduz Usta onlara bir fikir vermiş: “Çöplerimizi atacağımız kutular yapalım. Bir kutu kâğıtlar için, bir kutu kavanozlar için, bir kutu da meyve kabukları için. Meyve kabukları toprağa karışıp çiçeklere besin olur.” Hep birlikte ormanın kenarına üç renkli kutu yerleştirmişler.
O günden sonra Kocaayak bir şey yediğinde çöpünü hep kutulara atmış. Hatta ormanın “Temizlik Bekçisi” seçilmiş. Ormanda yeni bir söz dolaşır olmuş: “Ormanı temiz tutan, evini temiz tutar.”
Gökten üç yaprak düşmüş: Biri çöpünü yere atmayanlara, biri doğayı temizlemeye yardım edenlere, biri de bu masalı dinleyip yarın parkta çöpünü çöp kutusuna atacak bütün çocuklara.
Masalın öğüdü: Doğa hepimizin evidir. Çöplerimizi yere değil çöp kutusuna atmalı, mümkünse geri dönüşüm kutularını kullanmalıyız. Temiz bir doğa bütün canlıları mutlu eder.
