Herkesi Taklit Eden Bukalemun Benekli

Bir varmış, bir yokmuş. Sık ağaçlı, sarmaşıklı bir ormanda Benekli adında küçük bir bukalemun yaşarmış. Benekli’nin harika bir yeteneği varmış: Bulunduğu yerin rengine bürünebilirmiş. Yeşil bir yaprağa konsa yemyeşil, kırmızı bir çiçeğe çıksa kıpkırmızı olurmuş.

Ama Benekli sadece rengini değil, her şeyini başkalarına benzetmeye çalışırmış. Papağanlar şarkı söylese o da söylemeye çalışır ama sesi cırlak cırlak çıkarmış. Maymunlar daldan dala atlasa o da atlamaya kalkar, kuyruğuyla dallara takılırmış. Aslan kükrese o da kükremek istermiş ama ağzından yalnızca minicik bir “hık” çıkarmış.

Bir gün maymunları taklit ederken yüksek bir daldan atlamaya çalışmış ve küt diye bir yaprak yığınının içine düşmüş. Neyse ki yaprak yığını yumuşakmış. Benekli yaprakların arasından çıkarken yaşlı kaplumbağa Bilge Tosbağa onu izliyormuş.

“Benekli, neden hep başkaları gibi olmaya çalışıyorsun?” diye sormuş Bilge Tosbağa. Benekli başını önüne eğmiş. “Çünkü papağanlar güzel şarkı söylüyor, maymunlar çok çevik, aslan da çok güçlü. Ben ise hiçbir şeyde iyi değilim.”

Bilge Tosbağa gülümsemiş. “Peki sen en çok ne yapmayı seviyorsun?” Benekli düşünmüş, düşünmüş ama bir cevap bulamamış. Hep başkalarını izlemekten kendini hiç dinlememiş.

O gece Benekli tek başına bir çiçek tarlasına gitmiş. Ay ışığında çiçeklerin üstünde yürürken rengi bir pembe, bir mor, bir sarı oluyormuş. Derken eğlenceli bir şey fark etmiş: Dikkatini verdiğinde üstünde çizgiler, noktalar, hatta minik desenler bile yapabiliyormuş! Bütün gece sırtına gökkuşakları, yıldızlar ve kelebek kanatları çizmiş. Hiç bu kadar mutlu olmamış.

Birkaç gün sonra ormanda Renk Şenliği düzenlenmiş. Papağanlar şarkı söylemiş, maymunlar akrobasi yapmış. Sıra Benekli’ye geldiğinde herkes merakla beklemiş. Benekli büyük bir yaprağın üstüne çıkıp gösterisine başlamış. Önce gün doğumu gibi turuncuya, sonra deniz gibi maviye dönmüş. Ardından sırtında yıldızlar parıldamış, kuyruğunda gökkuşağı belirmiş.

Bütün orman büyülenmiş. Aslan bile ağzı açık seyretmiş. “Ben bunu hiç yapamam!” demiş hayranlıkla. Papağanlar da Benekli’nin renklerine uygun yeni bir şarkı bestelemiş.

Benekli o gün önemli bir şey öğrenmiş: Herkesin kendine özgü bir yeteneği varmış ve başkası gibi olmaya çalışan, kendi yeteneğini göremezmiş.

O günden sonra Benekli kimseyi taklit etmemiş. Ama başkalarından öğrenmeyi de bırakmamış; papağanlardan ritim tutmayı, maymunlardan dengede durmayı öğrenip bunları kendi gösterilerine katmış. Böylece ormanın en renkli sanatçısı olmuş.

Gökten üç renk düşmüş: Biri kendi gibi olmaktan korkmayanlara, biri arkadaşının yeteneğini alkışlayanlara, biri de bu masalı dinleyip rüyasında rengârenk desenler gören bütün çocuklara.

Masalın öğüdü: Her birimizin kendine özgü yetenekleri vardır. Başkalarını taklit etmek yerine kendimizi tanımaya çalışırsak en güzel hâlimizi keşfederiz.