Kaybolan Oyuncak Ayının Yolculuğu

Bir varmış, bir yokmuş. Kalabalık bir şehrin ortasında, pencere önünde saksı saksı çiçekler olan bir evde Zeynep adında küçük bir kız yaşarmış. Zeynep’in en yakın arkadaşı, bir kulağı biraz yamuk, kahverengi oyuncak ayısı Bıdık’mış. Zeynep nereye gitse Bıdık’ı da yanında götürürmüş.

Bir pazar günü Zeynep ailesiyle parka gitmiş. Salıncakta sallanmış, kaydıraktan kaymış, kum havuzunda kaleler yapmış. Oyunun heyecanına kapılınca Bıdık’ı bankın üstünde unutmuş. Akşam eve döndüğünde ancak fark etmiş. “Bıdık’ım nerede?” diye ağlamaya başlamış.

O sırada parkta, bankın üstünde tek başına kalan Bıdık gökyüzüne bakıyormuş. Oyuncakların gizli bir sırrı varmış: Kimse görmediğinde canlanabilirlermiş. Bıdık banktan aşağı süzülmüş. “Zeynep beni arıyordur. Eve dönmeliyim.” demiş.

İlk önce parkın köpeği Karamel onu koklayarak bulmuş. Bıdık önce korkmuş ama Karamel kuyruğunu sallamış. “Korkma, sana zarar vermem. Kayboldun mu?” Bıdık başını sallamış. Karamel onu nazikçe ağzına alıp parkın kapısına kadar götürmüş. Ama oradan ötesini bilmiyormuş.

Sonra çeşmenin başındaki güvercin Gugu yardıma gelmiş. “Ben şehrin bütün çatılarını bilirim. Saksılı pencereli evi de gördüm!” demiş. Ama Bıdık uçamıyormuş, Gugu da onu taşıyamayacak kadar küçükmüş.

Tam o sırada parkın bekçisi Hasan Amca akşam turunu atarken çimenlerin üstünde Bıdık’ı görmüş. Onu yerden alıp tozunu silkelemiş. “Bu ayıcığı kesin biri çok seviyordur.” demiş ve onu parkın girişindeki kayıp eşyalar kutusuna dikkatlice yerleştirmiş. Gugu bunu görünce hemen saksılı pencereli eve uçmuş ve pencerenin önünde “guruk guruk” diye ötmeye başlamış.

Zeynep’in babası pencerede ötüp duran güvercini görünce bir şey hatırlamış. “Parkın girişinde bir kayıp eşya kutusu vardı! Belki biri Bıdık’ı oraya bırakmıştır.” demiş. Hemen montlarını giyip parka koşmuşlar.

Kayıp eşya kutusunun içinde, bir eldivenle bir şapkanın arasında, yamuk kulağıyla Bıdık oturuyormuş. Zeynep onu görünce sevinçten çığlık atmış ve sımsıkı sarılmış. Hasan Amca da kulübesinden çıkıp gülümsemiş. “Ayıcığın seni bekliyordu küçük hanım.”

Zeynep Hasan Amca’ya teşekkür etmiş. Sonra çeşmenin başındaki güvercine de bir avuç ekmek kırıntısı bırakmış. Kimse fark etmemiş ama Bıdık, Zeynep’in kollarındayken Gugu’ya ve uzaktan koşup gelen Karamel’e göz kırpmış.

O gece Zeynep, Bıdık’ı yastığının yanına yatırırken ona bir söz vermiş: “Bundan sonra parka gittiğimizde seni hep çantamda saklayacağım. Eve dönmeden önce de eşyalarımızı kontrol edeceğim.”

Bıdık’ın yamuk kulağı sanki sevinçle bir kez kıpırdamış.

Gökten üç düğme düşmüş: Biri eşyalarına sahip çıkanlara, biri kaybolanlara yardım edenlere, biri de bu masalı dinleyip oyuncağına sarılarak uyuyan bütün çocuklara.

Masalın öğüdü: Sevdiğimiz eşyalara sahip çıkmalı, bir yerden ayrılırken her şeyimizi aldığımızdan emin olmalıyız. Kaybolan bir eşya bulduğumuzda da onu sahibine ulaştırmaya çalışmalıyız.