Keloğlan ve Konuşan Kuyu

Bir zamanlar, iki dağın arasına sıkışmış küçük bir köyde Keloğlan anasıyla birlikte yaşarmış. Köyün tam ortasında taş duvarlı, yosunlu, çok eski bir kuyu varmış. Bu kuyunun suyu öyle tatlıymış ki uzak köylerden bile içmeye gelirlermiş.

Ama o yaz kuyunun suyu günden güne azalmaya başlamış. Kovalar önce yarım çıkmış, sonra çeyrek, sonunda neredeyse boş. Ne yağmur eksikmiş ne de dereler kurumuş. Köylüler ne olduğunu bir türlü anlayamamış.

Bir gece Keloğlan su çekmek için kuyunun başına gitmiş. Kovayı sarkıtırken derinden boğuk bir ses duymuş: “Bu köyde yalan çoğaldı, benim suyum azaldı. Her yalan bir damlamı kurutuyor.” Keloğlan’ın eli ayağı titremiş. “Kim konuşuyor?” diye sormuş. “Ben, köyün kuyusu.” demiş ses. “Doğru sözler duymadıkça suyum geri gelmez.”

Keloğlan eve dönünce bütün gece düşünmüş. Sonra birden yüzü kızarmış. Geçen hafta anası onu pazara tavuk satmaya göndermiş. Keloğlan tavuğu üç akçeye satmış ama dönüşte bir akçeyle helva alıp yemiş. Anasına da “Tavuğu iki akçeye sattım.” demiş.

Sabah olunca anasının karşısına geçmiş. “Ana, sana yalan söyledim. Tavuğu üç akçeye sattım, bir akçeyle helva aldım.” demiş. Anası önce kaşlarını çatmış, sonra gülümsemiş. “Doğruyu söylediğin için helvanın hesabını sormuyorum oğul. Ama bir dahaki sefere helvayı birlikte yiyelim.”

Keloğlan koşa koşa kuyuya gitmiş. Kovayı sarkıtmış ve kova yarısına kadar dolu çıkmış! Kuyunun içinden neşeli bir şırıltı yükselmiş.

Keloğlan meydanda köylüleri toplayıp kuyunun sırrını anlatmış. Önce kimse inanmamış, hatta bazıları gülmüş. Ama Keloğlan dolu kovayı gösterince herkes susmuş.

Bir süre sonra değirmenci Hasan Emmi öne çıkmış. “Ben de un çuvallarını bazen eksik doldurdum.” demiş başını önüne eğerek. Kuyudan bir şırıltı daha duyulmuş. Ardından çocuklardan Ali kekeleye kekeleye konuşmuş: “Komşunun camını ben topla kırdım ama suçu kedinin üstüne attım.” Kuyunun suyu bir karış daha yükselmiş.

Köylüler birer birer doğruyu söyledikçe kuyu şırıl şırıl dolmuş. Değirmenci eksik çuvalları tamamlamış, Ali de komşusundan özür dileyip camın yerine yenisi takılana kadar ona bahçede yardım etmiş. Kimse kimseyi ayıplamamış; çünkü herkes doğruyu söylemenin cesaret istediğini anlamış.

Akşam olduğunda kuyunun suyu ağzına kadar dolmuş, ay ışığında gümüş gibi parlıyormuş. Keloğlan kovayı çekip suyu herkese dağıtmış. Su hiç olmadığı kadar tatlıymış.

Kuyunun sesi son bir kez duyulmuş: “Doğru söz, susuz toprağa düşen yağmur gibidir. Ne kadar çok söylenirse o kadar bereket getirir.”

O günden sonra köyde bir gelenek başlamış. Kim bir hata yapsa kuyunun başına gelip doğruyu söylermiş. Kuyu da bir daha hiç kurumamış.

Gökten üç elma düşmüş: Biri bu masalı anlatanın, biri dinleyenin, biri de hata yapınca doğruyu söylemeyi bilen bütün cesur yüreklilerin başına.

Masalın öğüdü: Hata yapmak herkesin başına gelebilir. Önemli olan hatamızı saklamak yerine doğruyu söylemek ve yaptığımızı düzeltmeye çalışmaktır.