Kıskanç Kedi Minnoş ve Yeni Kardeş

Bir varmış, bir yokmuş. Bahçesinde mor menekşeler açan küçük, sarı bir evde Minnoş adında beyaz, pofuduk bir kedi yavrusu yaşarmış. Minnoş evin tek yavrusuymuş. Annesinin kucağı, babasının oyunları, en yumuşak yastık ve en güzel süt kabı hep onunmuş.

Bir sabah annesi Minnoş’u yanına çağırmış. “Minnoş, sana güzel bir haberim var. Yakında bir kardeşin olacak.” demiş. Minnoş kulaklarını dikmiş. Kardeş mi? Hem merak etmiş hem de içinde tuhaf bir kıpırtı hissetmiş.

Birkaç gün sonra evde minicik, gri bir kedi yavrusu belirmiş. Adını Duman koymuşlar. Duman öyle küçükmüş ki annesinin patisinin içine sığıyormuş. Herkes onun etrafında toplanmış. “Ne tatlı!” “Ne minik!” diye seviyorlarmış.

Minnoş köşeden bakıyormuş. Annesi artık Duman’ı besliyor, babası Duman’a ninni söylüyormuş. En yumuşak yastık bile Duman’ın yatağı olmuş. Minnoş’un içi kıskançlıkla dolmuş. “Artık kimse beni sevmiyor.” diye düşünmüş ve kuyruğunu sallaya sallaya bahçeye çıkmış.

Bahçede yaşlı kaplumbağa Tosbik Dede güneşleniyormuş. Minnoş’un asık suratını görünce, “Hayrola minik, neden bu kadar üzgünsün?” diye sormuş. Minnoş her şeyi anlatmış. Tosbik Dede başını yavaşça sallamış. “Bir mumla başka bir mumu yakınca ilk mumun ışığı azalmaz. Sadece oda daha aydınlık olur. Sevgi de böyledir.” demiş.

Minnoş bu sözü düşüne düşüne eve dönmüş. İçeride Duman ağlıyormuş. Annesi mutfakta süt ısıtıyor, babası da dışarıdaymış. Minnoş beşiğe yaklaşmış. Duman minicik patileriyle havayı tırmalıyor, mızıl mızıl ağlıyormuş.

Minnoş ne yapacağını bilememiş. Sonra annesinin ona söylediği ninniyi hatırlamış ve yavaşça mırlamaya başlamış: “Mır mır, uyu minik, mır mır, yıldızlar seninle…” Duman bir anda susmuş. Kocaman gözlerini açıp Minnoş’a bakmış ve minik patisiyle onun bıyığını yakalamış.

Tam o sırada annesi içeri girmiş. Gördüğü manzara karşısında gözleri dolmuş. “Minnoş, kardeşini ne güzel susturdun! Seni çok seviyor, baksana.” demiş. Sonra Minnoş’u da kucağına almış. “Ben seni her zaman, ilk günkü gibi seviyorum. Kalbimizde ikinize de yer var.”

O akşam Minnoş annesinin bir yanına, Duman da öbür yanına kıvrılmış. Babası ikisine birden ninni söylemiş. Minnoş kendini çok güvende hissetmiş.

Günler geçtikçe Duman büyümüş. Minnoş ona yün yumağıyla oynamayı, kelebeklerin peşinden koşmayı, pencerenin önünde güneşlenmeyi öğretmiş. Duman da ablasının peşinden hiç ayrılmaz olmuş. Komşular onlara “sarı evin iki pamuğu” demeye başlamış.

Minnoş artık biliyormuş: Eve bir kardeş gelince sevgi bölünmez, çoğalırmış.

Gökten üç yün yumağı düşmüş: Biri kardeşini kucaklayanlara, biri sevgisini paylaşanlara, biri de bu masalı dinleyip mır mır uyuyan bütün çocuklara.

Masalın öğüdü: Yeni bir kardeş geldiğinde sevgi azalmaz, çoğalır. Kardeşimize sevgiyle yaklaşmak ailemizi daha da mutlu eder.