Keloğlan ve Gökkuşağı Köprüsü

Bir zamanlar, coşkun bir derenin iki yakasına kurulmuş iki köy varmış: Yukarı Köy ile Aşağı Köy. Keloğlan da anasıyla birlikte Yukarı Köy’de yaşarmış. Eskiden iki köyün arasında eski bir tahta köprü varmış. Köylüler bu köprüden geçip birbirlerinin düğünlerine gider, pazarlarına katılır, bayramlarda kucaklaşırlarmış.

Ama bir yıl büyük bir sel gelmiş ve köprüyü alıp götürmüş. Yukarı Köy’ün muhtarı, “Köprüyü Aşağı Köy yapsın, onlar daha çok kullanıyordu!” demiş. Aşağı Köy’ün muhtarı da, “Hayır, Yukarı Köy yapsın, sel onların tarafından geldi!” diye karşılık vermiş. İki köy birbirine küsmüş. Yıllar geçmiş, köprü yapılmamış.

Keloğlan’ın en yakın arkadaşı Ali, Aşağı Köy’de yaşıyormuş. İki arkadaş artık yalnızca derenin iki yakasından birbirlerine el sallayabiliyormuş. Bir gün Keloğlan anasına, “Ana, büyükler küs diye biz de mi küs kalacağız?” diye sormuş. Anası iç çekmiş. “Küslük, köprüsüz bir dere gibidir oğul. Kimse karşıya geçemez.”

Keloğlan bir sabah derenin kenarına bir kütük sürüklemiş. Ali de karşı yakadan onu görmüş ve o da bir kütük getirmiş. İki çocuk taşları dizmeye, kütükleri yan yana koymaya başlamış. Köylüler onlara gülmüş. “İki çocuk köprü mü yapacak?”

Ama ertesi gün Keloğlan’ın anası bir sepet taşla gelmiş. Ali’nin dedesi de bir ip yumağı getirmiş. Üçüncü gün Yukarı Köy’ün marangozu çekicini alıp gelmiş, Aşağı Köy’ün demircisi de çivilerini getirmiş. Derenin iki yakasında çalışan kalabalık her gün biraz daha büyümüş.

Köprü derenin ortasına yaklaştığında iki köyün ustaları yüz yüze gelmiş. Bir an kimse konuşmamış. Sonra Aşağı Köy’ün demircisi, Yukarı Köy’ün marangozuna bir çivi uzatmış. Marangoz gülümseyip çiviyi almış ve son tahtayı yerine çakmış.

Tam o anda bir yağmur bulutu geçmiş, ardından güneş açmış. Derenin üzerinde kocaman, rengârenk bir gökkuşağı belirmiş. Gökkuşağı tam köprünün üstüne kavis çizmiş. Köylüler hayranlıkla yukarı bakmış.

İki muhtar köprünün ortasında karşılaşmış. Uzun süre birbirlerine bakmışlar. Sonra Yukarı Köy’ün muhtarı elini uzatmış. “Yıllarca kimin yapacağını tartıştık. Oysa çocuklar birlikte yapmayı akıl etti.” demiş. Aşağı Köy’ün muhtarı onun elini sıkmış ve iki muhtar kucaklaşmış.

O gün köprünün üstünde büyük bir şenlik yapılmış. İki köyün kadınları ortak bir sofra kurmuş, davullar zurnalar çalmış, çocuklar köprünün bir ucundan öbür ucuna koşmuş. Köprüye de o günün hatırına “Gökkuşağı Köprüsü” adı verilmiş.

Keloğlan ile Ali köprünün tam ortasına oturup ayaklarını dereye sallandırmışlar. Ali, “Keloğlan, iki köyü sen barıştırdın.” demiş. Keloğlan gülmüş. “Ben sadece ilk kütüğü getirdim. Gerisini herkes birlikte yaptı.”

Gökten üç elma düşmüş: Biri bu masalı anlatanın, biri dinleyenin, biri de küslüğü bitirmek için ilk adımı atan bütün cesur yüreklerin başına.

Masalın öğüdü: Küslük ve kırgınlıklar aramızda köprüsüz bir dere gibidir. İlk adımı atan biri olduğunda ve herkes elini taşın altına koyduğunda en büyük sorunlar bile çözülür.