Keloğlan ve Uykusuz Padişah
Bir zamanlar, uzak bir ülkede kırk gecedir gözüne uyku girmeyen bir padişah varmış. Padişahın yatağı kuş tüyündenmiş, yastığı ipektenmiş, odası altın işlemeli perdelerle süslüymüş. Ama o her gece sabaha kadar dönüp durur, bir türlü uyuyamazmış.
Saray hekimleri ona ballı süt içirmiş, papatya kokulu yastıklar hazırlamış, müzisyenler en yumuşak ezgileri çalmış. Hiçbiri işe yaramamış. Sonunda padişah bütün ülkeye haber salmış: “Beni uyutana dilediğini vereceğim!”
Haber Keloğlan’ın köyüne de ulaşmış. Keloğlan anasına, “Ana, ben padişahı uyuturum.” demiş. Anası gülmüş. “Koca hekimler uyutamamış, sen mi uyutacaksın oğul?” Keloğlan göz kırpmış. “Uyku altın yastıkta değil ana, başka yerde saklanır.”
Keloğlan saraya varınca padişahın karşısına çıkmış. “Padişahım, sizi uyutmanın bir yolu var. Ama bunun için bir gün benimle köye gelmeniz, köylü gibi giyinmeniz ve benim dediklerimi yapmanız gerek.” demiş. Padişah çaresizmiş, kabul etmiş.
Ertesi sabah sırtında eski bir yelek, başında yamalı bir külahla padişah Keloğlan’ın peşine düşmüş. Keloğlan önce ona odun kırdırmış. Padişah ömründe ilk kez balta sallamış, alnından ter boşanmış. Sonra birlikte dereden su taşımışlar, tarlada yaşlı Hatice Nine’nin patateslerini toplamışlar.
Öğleyin Hatice Nine onlara sıcak tarhana çorbası ve köy ekmeği ikram etmiş. Padişah çorbayı içerken, “Sarayın aşçıları bile böylesini yapamaz!” demiş. Nine gülümsemiş. “Yorulan karna her lokma bal gelir, evladım.”
Akşamüstü köyün çocukları meydanda saklambaç oynuyormuş. Keloğlan padişahı da oyuna katmış. Padişah bir samanlığın arkasına saklanmış, çocuklar onu bulunca kahkahalarla gülmüş. Padişah yıllardır bu kadar güldüğünü hatırlamıyormuş.
Gece olunca Keloğlan padişahı evinin damına çıkarmış. İkisi sırtüstü uzanıp yıldızları seyretmişler. Keloğlan’ın anası aşağıdan eski bir ninni mırıldanıyormuş. Padişah, “Keloğlan, bugün halkımın nasıl yaşadığını ilk kez gördüm. Hatice Nine’nin damı akıyor, okulun penceresi kırık…” diye başlamış. Keloğlan, “Yarın saraya dönünce onları düzeltirsiniz padişahım. Şimdi yıldızları sayın.” demiş.
Padişah yıldızları saymaya başlamış: Bir, iki, üç… Daha onuncu yıldıza varmadan gözleri kapanmış ve horul horul uyumaya başlamış. Kırk gecenin uykusunu bir gecede uyumuş.
Sabah güneşle birlikte uyanan padişah öyle dinç hissetmiş ki Keloğlan’a sarılmış. “Uykumu nerede buldun Keloğlan?” diye sormuş. Keloğlan gülümsemiş. “Yorulan bedende, gülen yüzde ve iyilik düşünen kalpte, padişahım.”
Padişah saraya döner dönmez Hatice Nine’nin damını onartmış, okulun penceresini yeniletmiş, köye yeni bir çeşme yaptırmış. Her gece yatmadan önce de o gün kime iyilik yaptığını düşünmüş. Bir daha uykusuzluk çekmemiş. Keloğlan ise hiçbir ödül istememiş, yalnızca anasına sıcacık bir yorgan almış.
Gökten üç elma düşmüş: Biri bu masalı anlatanın, biri dinleyenin, biri de iyilik düşünerek tatlı bir uykuya dalan bütün çocukların başına.
Masalın öğüdü: Gün boyunca hareket etmek, sevdiklerimizle gülmek ve iyilik yapmak bizi huzurlu kılar. Huzurlu bir kalp ise tatlı bir uykunun anahtarıdır.
