Alışverişte Kaybolan Efe

Bir varmış, bir yokmuş. Büyük bir şehirde Efe adında beş yaşında, her şeyi merak eden bir çocuk yaşarmış. Bir cumartesi günü annesiyle birlikte kocaman bir alışveriş merkezine gitmişler. Rengârenk vitrinler, yürüyen merdivenler, ışıl ışıl dükkânlar… Efe’nin gözleri bir yerden bir yere koşuyormuş.

Annesi ona bir söz verdirmiş: “Elimi bırakmak yok. Bir şeye bakmak istersen bana söyle.” Efe başını sallamış. Ama oyuncakçının önünden geçerken vitrindeki kırmızı uzay roketini görünce annesinin elini bıraktığını fark etmemiş bile.

Roketi bir süre seyretmiş. Sonra döndüğünde annesi yanında yokmuş! Etrafında bir sürü insan varmış ama hiçbiri annesi değilmiş. Efe’nin kalbi küt küt atmaya başlamış. Gözleri dolmuş. Koşup annesini aramak istemiş.

Tam o sırada annesinin evde ona öğrettikleri aklına gelmiş: “Kaybolursan olduğun yerde dur. Koşturup başka yerlere gitme. Etrafta görevli birini ya da çocuklu bir anneyi bul. Ona adını ve benim telefon numaramı söyle. Tanımadığın biri seni bir yere götürmek isterse asla gitme.”

Efe derin bir nefes almış. Oyuncakçının önünden ayrılmamış. Etrafına bakınmış. Dükkânın kapısında yakasında isim kartı olan, mağazanın tişörtünü giymiş bir abla duruyormuş. Efe ona yaklaşmış. “Ben kayboldum. Adım Efe. Annemin telefon numarasını biliyorum.” demiş ve ezberlediği numarayı tek tek söylemiş.

Görevli abla gülümseyerek yanına çömelmiş. “Çok akıllıca davrandın Efe. Hemen annene ulaşalım.” demiş. Sonra annesini telefonla aramış, alışveriş merkezinin hoparlöründen de duyuru yaptırmış.

Birkaç dakika sonra annesi soluk soluğa oyuncakçının önüne gelmiş. Efe’ye sımsıkı sarılmış. İkisinin de gözleri dolmuş. Annesi, “Seni çok aradım! Ama yerinden ayrılmaman, görevliye gitmen çok doğruydu. Seninle gurur duyuyorum.” demiş.

Efe başını annesinin omzuna yaslamış. “Özür dilerim anne, roketi görünce elini bıraktım.” demiş. Annesi gülümsemiş. “Bir dahaki sefere birlikte bakarız.”

Eve dönerken Efe annesinin elini hiç bırakmamış. O akşam babasına da olanları anlatmış ve telefon numarasını bir kez daha tekrar etmiş. Sonra kendi kendine bir kural koymuş: “Kalabalıkta el ele; kaybolursam yerimde dur, görevliye söyle!”

Gökten üç yıldız düşmüş: Biri sakin kalmayı bilenlere, biri yardım isteyen çocuklara el uzatanlara, biri de bu masalı dinleyip annesinin telefon numarasını ezberleyen bütün çocuklara.

Masalın öğüdü: Kalabalık yerlerde büyüklerimizin elini bırakmamalıyız. Kaybolursak olduğumuz yerde kalmalı, bir görevliye ya da çocuklu bir anneye adımızı ve ailemizin telefon numarasını söylemeli, tanımadığımız biriyle hiçbir yere gitmemeliyiz.