Oyuncaklarını Toplamayan Ayıcık Tombik

Bir varmış, bir yokmuş. Çam ağaçlarıyla çevrili bir ormanda, sıcacık bir ağaç kovuğunda Tombik adında yumuk yumuk bir ayıcık yaşarmış. Tombik oyun oynamayı dünyadaki her şeyden çok severmiş. Tahta arabaları, renkli topları, minik bloklarıyla sabahtan akşama kadar oynarmış. Ama bir kusuru varmış: Oyuncaklarını hiç toplamazmış.

Annesi ne zaman “Tombik, oyuncaklarını topla.” dese, Tombik “Birazdan!” diye cevap verirmiş. O “birazdan” bir türlü gelmezmiş. Kovuğun içi öyle dağılmış ki yerde adım atacak boş yer kalmamış.

Bir akşam arkadaşı tavşan Tüylü oyun oynamaya gelmiş. Kapıdan girer girmez bir topa basıp kaymış, bir bloğa takılıp tökezlemiş ve sonunda tahta arabaların üstüne pat diye oturmuş. “Ayy!” demiş Tüylü, kulaklarını ovuşturarak. Neyse ki canı acımamış ama ikisi de bir süre ne diyeceklerini bilememiş.

Sonra Tombik en sevdiği oyuncağını, kırmızı tahta trenini aramaya başlamış. Yatağın altına bakmış, sepetin içine bakmış, blok yığınlarının arasına bakmış. Tren hiçbir yerde yokmuş. “Trenim kayboldu!” diye ağlamaklı olmuş.

Annesi gülümseyerek yanına gelmiş. “Belki de kaybolmamıştır, sadece dağınıklığın içinde saklanıyordur. Gel, bir oyun oynayalım: Her oyuncağı kendi evine götürelim.” demiş.

Annesi üç sepet getirmiş. Kırmızı sepet toplar için, mavi sepet bloklar için, sarı sepet de arabalar içinmiş. Tombik ile Tüylü yarışarak oyuncakları sepetlere atmaya başlamışlar. “Bu top kırmızı eve!” “Bu blok mavi eve!” diye bağırıp gülüşmüşler.

Son bloğu kaldırdıklarında ne görsünler! Kırmızı tahta tren, en alttaki battaniyenin içinde mışıl mışıl uyuyormuş sanki. Tombik trenine sımsıkı sarılmış.

O gece kovuk tertemiz olmuş. Tombik yatağına uzanırken etrafına bakmış. Her oyuncak kendi evindeymiş. “Toplamak düşündüğüm kadar zor değilmiş. Hem de çok eğlenceliymiş!” demiş.

O günden sonra Tombik her oyunun sonunda oyuncaklarını sepetlerine yerleştirmiş. Arkadaşları geldiğinde hep birlikte “Oyuncaklar evine!” oyununu oynamışlar. Çünkü toplanan oda hem kaybolan oyuncakları bulur hem de yarınki oyuna yer açarmış.

Gökten üç sepet düşmüş: Biri oyuncaklarını toplayanlara, biri arkadaşına yardım edenlere, biri de bu masalı dinledikten sonra oyuncaklarını yerine koyup uykuya dalan bütün çocuklara.

Masalın öğüdü: Oyunumuz bitince oyuncaklarımızı yerine koymak odamızı düzenli tutar ve eşyalarımızı kaybetmemizi önler. Toplamak da birlikte yapılınca eğlenceli bir oyuna dönüşür.