Karanlıktan Korkan Minik Yarasa Kanatçık
Bir varmış, bir yokmuş. Ulu ağaçların gölgesinde, serin bir mağaranın tavanında bir yarasa ailesi yaşarmış. Bu ailenin en küçüğü, kocaman kulaklı, kadife kanatlı minik yarasa Kanatçık’mış. Yarasalar gündüzleri baş aşağı asılıp uyur, gece olunca da ormana uçarlarmış. Ama Kanatçık’ın kimseye söyleyemediği bir sırrı varmış: Karanlıktan çok korkarmış.
Akşam güneşi batıp orman kararmaya başlayınca Kanatçık kanatlarını sımsıkı yüzüne kapatırmış. “Ben gündüzleri uçmak istiyorum, kelebekler gibi!” dermiş. Bir gün gerçekten de gündüz uyanık kalmaya karar vermiş. Ama öğle güneşinde gözleri kamaşmış, esnemekten bir türlü uçamamış. Sonunda bir dala tepetaklak asılıp horul horul uyuyakalmış. Dalın altından geçen tavşanlar onu görünce kıkır kıkır gülmüşler.
Annesi onu yuvaya getirdiğinde başını okşamış. “Karanlık seni korkutuyor, çünkü onu henüz tanımıyorsun.” demiş. “Biz yarasaların kulakları gözlerimizden de iyi görür. Küçük bir ses çıkar ve dinle. Ses bir şeye çarpıp sana geri döndüğünde orada ne olduğunu anlarsın.” Kanatçık başını iki yana sallamış. Hâlâ karanlığa çıkmaya cesaret edemiyormuş.
Bir gece ormanda ince, titrek bir ses yankılanmış: “Anneciğim! Neredesin?” Minik kirpi Diken, dolunay şenliğinden dönerken yolunu kaybetmiş. Bütün yarasalar yiyecek aramak için uzaklara uçmuş, mağarada yalnızca Kanatçık kalmış.
Kanatçık mağaranın ağzına kadar gelmiş. Dışarısı kapkaranlıkmış. Kalbi küt küt atıyormuş. Ama Diken’in sesi gittikçe daha çok titriyormuş. “Ben de korkuyorum ama o benden daha çok korkuyor.” diye düşünmüş ve kanatlarını açmış.
Annesinin söylediğini hatırlayıp minicik bir ses çıkarmış: “Cik!” Ses ileride bir şeye çarpıp geri dönmüş. Kanatçık şaşırmış. Önünde kocaman bir meşe ağacı olduğunu sanki görmüş gibi anlamış ve ağacın yanından süzülüp geçmiş.
“Cik! Cik!” Bu kez ses şırıl şırıl akan bir dereden yankılanmış. Kanatçık derenin üzerinden alçaktan uçmuş. Karanlık artık o kadar korkunç gelmiyormuş. Her ses ona yeni bir şey anlatıyormuş: Burada bir taş var, şurada bir çalı, ileride bir patika…
“Cik! Cik! Cik!” Üçüncü ses, bir çalılığın dibinde top gibi büzülmüş küçük, dikenli bir şeye çarpmış. Kanatçık yere süzülmüş. “Diken, sen misin?” diye fısıldamış. Kirpi yavrusu başını kaldırmış. “Kanatçık! Beni buldun!”
Kanatçık önden, Diken arkadan yola koyulmuşlar. Kanatçık ses çıkarıp dinliyor, “Sola dön, burada bir taş var, şimdi dümdüz yürü.” diye yol gösteriyormuş. Çok geçmeden kirpi yuvasının önüne varmışlar. Diken’in annesi yavrusuna sımsıkı sarılmış, Kanatçık’a da defalarca teşekkür etmiş.
Kanatçık mağaraya döndüğünde annesi onu bekliyormuş. “Bu gece karanlıkta uçtum anne! Hem de bir arkadaşımı evine götürdüm!” demiş heyecanla. Annesi gururla gülümsemiş. “Gördün mü? Karanlık, tanımayana korkutucu, tanıyana dost gelir.”
O günden sonra Kanatçık her gece ailesiyle birlikte ormana uçmuş. Ormanın yavruları da karanlıkta yolunu kaybettiğinde artık kimi çağıracağını biliyormuş. Kanatçık’ın minik “Cik!” sesi, ormanın en güvenilir gece lambası olmuş.
Sabah olup güneş doğarken Kanatçık mağaranın tavanına baş aşağı asılmış, kadife kanatlarına sarınmış ve mutlu bir uykuya dalmış. Çünkü artık biliyormuş: Korkular, üzerine cesaretle gidildikçe küçülürmüş.
Gökten üç yıldız kaymış: Biri karanlıkta yolunu arayanlara, biri korktuğu hâlde yardıma koşanlara, biri de gece lambası sönünce gözlerini huzurla kapayan bütün çocuklara.
Masalın öğüdü: Bilmediğimiz şeyler bizi korkutabilir. Onları tanımaya çalıştıkça ve küçük adımlarla cesaret gösterdikçe korkularımız küçülür.
