Prenses Nehir ve Çamurlu Çizmeler

Bir varmış, bir yokmuş. Nehirlerin kıvrıla kıvrıla aktığı yeşil bir ülkede Nehir adında küçük bir prenses yaşarmış. Prenses Nehir’in en sevdiği şey ipek elbiseler ya da altın taçlar değil, sarı lastik çizmeleriymiş. O çizmelerle bahçede dolaşır, çamurlu su birikintilerinde zıplar, solucanları toprağa geri taşır, kurbağalarla sohbet edermiş.

Saray hanımları bu duruma pek şaşırırmış. “Bir prenses çamura girer mi hiç?” diye fısıldaşırlarmış. Kraliçe Nine de her sabah, “Nehir, bugün o çizmeleri çıkar, ipek ayakkabılarını giy, çay saatine katıl.” dermiş. Nehir ipek ayakkabılarla yürümeye çalışır ama çay saati boyunca hep pencereden bahçeye bakarmış.

Bir gün saraya kötü bir haber gelmiş. Sarayın meşhur gül bahçesi hastalanmış! Güllerin yaprakları kıvrılmış, tomurcuklar açmadan solmaya başlamış. Üstelik bir hafta sonra Bahar Şenliği varmış ve bütün ülke güllere bakmak için saraya gelecekmiş.

Saray doktorları güllere ilaç sürmüş, saray müzisyenleri onlara şarkılar çalmış, saray şairleri onlara şiirler okumuş. Ama güller iyileşmemiş. Kral çaresizlik içinde başını iki elinin arasına almış.

Nehir sarı çizmelerini giyip gül bahçesine koşmuş. Dizlerinin üstüne çöküp yaprakları tek tek incelemiş. Sonra parmağının ucuyla bir yaprağı çevirmiş. Yaprağın altı minicik yeşil böceklerle doluymuş! “Bunlar yaprak biti!” diye bağırmış. “Güllerin özünü emiyorlar.”

“Peki ne yapacağız?” diye sormuş Kral. Nehir gülümsemiş. “Uğur böcekleri yaprak bitlerini çok sever. Çayırın kenarında, papatyaların arasında yüzlercesi yaşıyor.”

O gün sarayda tuhaf bir manzara görülmüş. Prenses Nehir, küçük sepetler taşıyan bahçıvan çocuklarıyla birlikte çayıra yürümüş. Hep birlikte papatyaların arasından uğur böceklerini nazikçe toplayıp gül bahçesine taşımışlar. Saray hanımları bile merakla eteklerini toplayıp onlara katılmış. İçlerinden biri ilk kez çamura basmış ve kıkır kıkır gülmüş.

Uğur böcekleri hemen işe koyulmuş. Günler geçtikçe yaprak bitleri azalmış, gül yaprakları dirilmiş, tomurcuklar şişmiş. Bahar Şenliği sabahı bütün bahçe kırmızı, pembe ve beyaz güllerle donanmış.

Şenliğe gelenler güllerin güzelliğine hayran kalmış. Kral, herkesin önünde kızının sarı çizmelerini göstermiş. “Bahçemizi bu çizmeler kurtardı!” demiş. Herkes Nehir’i alkışlamış.

Kraliçe Nine de torununa sarılmış. “Herkesin farklı bir yeteneği var, değil mi? Senin yeteneğin doğayı dinlemek.” demiş. O günden sonra Nehir’e kimse çizmelerini çıkarmasını söylememiş. Hatta saray bahçesinde onun adıyla “Nehir’in Doğa Köşesi” diye küçük bir bölüm yapılmış.

Çünkü insan en çok kendisi olduğunda parlarmış.

Gökten üç gül yaprağı düşmüş: Biri kendi gibi olmaktan korkmayanlara, biri başkalarının farklılığına saygı duyanlara, biri de bu masalı dinleyip uykuya dalan bütün çocuklara.

Masalın öğüdü: Her birimizin farklı ilgi alanları ve yetenekleri vardır. Kendimiz gibi olmak ve başkalarının farklılıklarına saygı duymak dünyayı daha güzel bir yer yapar.