Okulda İlk Sunumunu Yapan Can

Bir varmış, bir yokmuş. Kocaman bir şehrin küçük bir mahallesinde Can adında yedi yaşında bir çocuk yaşarmış. Can kuşları çok severmiş. Balkonlarına konan serçeleri izler, kuş kitaplarını tekrar tekrar okur, her kuşun adını ezbere bilirmiş.

Bir gün öğretmeni Ayla Hanım sınıfa bir duyuru yapmış: “Gelecek hafta herkes en sevdiği konuyu arkadaşlarına anlatacak. Bu sizin ilk sunumunuz olacak!” Sınıf heyecanla uğuldamış. Can’ın ise midesinde kelebekler uçuşmaya başlamış. Herkesin önünde konuşmak mı? Ya sesi titrerse? Ya her şeyi unutursa?

O akşam eve geldiğinde Can çok sessizmiş. Annesi ne olduğunu sorunca, “Sunum yapmak istemiyorum. Herkes bana bakacak. Ya gülerlerse ya da sıkılırlarsa?” demiş. Babası yanına oturmuş. “Biliyor musun Can, ben de ilk sunumumda çok heyecanlanmıştım. Hatta notlarımı ters tutmuştum!” demiş. Can kıkırdamış.

Babası bir öneride bulunmuş: “Hadi bir prova yapalım. Seyircilerin oyuncakların olsun.” Can odasındaki oyuncak ayıyı, pelüş tavşanı ve plastik dinozoru yatağın üstüne dizmiş. Elinde kendi çizdiği serçe resmiyle konuşmaya başlamış. İlk denemede kekelemiş, ikincide bir cümleyi unutmuş. Ama üçüncüde dinozor bile pür dikkat dinliyormuş sanki.

Annesi ona küçük bir sır vermiş: “Heyecanlandığında derin bir nefes al. Sonra bildiğin bir şeyle başla. Sen kuşları o kadar iyi biliyorsun ki konuşmaya başlayınca kelimeler kendiliğinden gelecek.”

Sunum günü gelmiş. Sıra Can’a geldiğinde kalbi küt küt atıyormuş. Tahtanın önüne geçmiş. Bütün gözler ona çevrilmiş. Can bir an hiçbir şey söyleyememiş. Sonra annesinin dediği gibi derin bir nefes almış ve elindeki resmi göstermiş.

“Bu bir serçe.” demiş. Sesi biraz titremiş. “Serçeler her sabah balkonumuza gelir. Ekmek kırıntısını çok severler ama en çok tohum yerler.” Sonra kırlangıçları anlatmış. Kırlangıçların her bahar çok uzak ülkelerden uçup çoğu zaman aynı yuvaya döndüğünü söyleyince arkadaşları hayretle birbirine bakmış. Sınıfta bir “Vaay!” sesi yükselmiş. Can’ın yüzüne bir gülümseme yayılmış.

Sunum bittiğinde sınıf alkışlarla çınlamış. Arkadaşı Defne parmak kaldırıp sormuş: “Baykuşlar gerçekten başlarını arkaya çevirebiliyor mu?” Can neşeyle cevap vermiş. Sorular bitmek bilmemiş.

Ayla Hanım Can’ın omzuna dokunmuş. “Çok güzel anlattın Can. Bildiğin bir şeyi sevgiyle anlatınca herkes seni dinler.” demiş.

O akşam Can eve koşarak girmiş. “Anne, baba! Sunumum çok iyi geçti! Bir dahaki sefere penguenleri anlatacağım!” Balkondaki serçeler de sanki onu kutlamak için cik cik cikleşmiş.

Gökten üç tüy düşmüş: Biri heyecanlansa da konuşmaya cesaret edenlere, biri arkadaşını dikkatle dinleyenlere, biri de bu masalı dinleyip yarın sevdiği bir şeyi anlatmaya hazırlanan bütün çocuklara.

Masalın öğüdü: Topluluk önünde konuşurken heyecanlanmak çok doğaldır. Prova yapmak, derin nefes almak ve sevdiğimiz bir konuyu anlatmak cesaretimizi artırır.