Prenses Lale ve Bahçedeki Minik Tohum

Bir varmış, bir yokmuş. Uzak bir ülkede, kuleleri gül pembesine boyalı bir sarayda Lale adında küçük bir prenses yaşarmış. Prenses Lale istediği her şeye hemen sahip olmaya alışkınmış. Bir elbise istese terziler hemen dikermiş, bir oyuncak istese hemen saraya getirirlermiş.

Bir bahar sabahı sarayın yaşlı bahçıvanı Hamdi Dede, Lale’nin avucuna minicik, kahverengi bir tohum bırakmış. “Bu, ülkenin en güzel çiçeğinin tohumu prensesim. Ama onu kimse senin yerine büyütemez.” demiş.

Lale tohumu bir saksıya gömmüş, üstüne de bir bardak su dökmüş. Sonra saksının başına oturup beklemeye başlamış. Bir saat geçmiş, iki saat geçmiş… Saksıdan hiçbir şey çıkmamış. “Bu tohum bozuk!” diye söylenmiş Lale. “Bana hemen çiçek açan bir tohum getirin!”

Hamdi Dede gülümsemiş. “Toprak acele etmez prensesim. Tohumun da kendi saati vardır. Sen onu her gün sula, güneşe çıkar, onunla konuş. O da zamanı gelince sana teşekkür eder.”

Lale sabırsızlıkla iç çekmiş ama denemeye karar vermiş. Her sabah saksısını pencerenin önüne koymuş, toprağı kurudukça azar azar sulamış. Akşamları da tohuma günün nasıl geçtiğini anlatmış. Bazen ona şarkı bile söylemiş.

Bir hafta sonra toprağın üstünde minicik, yeşil bir filiz belirmiş. Lale öyle sevinmiş ki bütün sarayı uyandırmış. “Uyandı! Tohumum uyandı!” diye koridorlarda koşmuş. Kral bile pijamalarıyla odasından çıkıp bakmaya gelmiş.

Ama bir gece büyük bir fırtına kopmuş. Rüzgâr pencereyi açmış, saksı yere devrilmiş. Sabah Lale filizin eğildiğini görünce gözyaşlarına boğulmuş. Hamdi Dede gelip filizi incelemiş. “Kökleri sağlam. Ona bir destek yapalım, düzelecektir.” demiş. Birlikte ince bir dal bulup filizi yumuşak bir iple ona bağlamışlar.

Lale o günden sonra filizine daha da özenle bakmış. Haftalar geçmiş. Filiz uzamış, yaprakları çoğalmış ve bir sabah ucunda küçük, kapalı bir tomurcuk belirmiş.

Sonunda bir bahar günü tomurcuk açılmış. İçinden kırmızıyla turuncunun karıştığı, kenarları altın gibi parlayan kocaman bir lale çıkmış. Sarayın bütün bahçesinde ondan güzeli yokmuş.

Lale çiçeğine bakarken içinde tuhaf bir sevinç duymuş. Terzilerin diktiği elbiseler, saraya getirilen oyuncaklar onu hiç bu kadar mutlu etmemiş. “Hamdi Dede, neden bu çiçek beni hepsinden daha çok mutlu ediyor?” diye sormuş. Bahçıvan gülümsemiş. “Çünkü onu sen büyüttün. Emekle kazanılan sevinç, hazır bulunan sevinçten daha uzun yaşar.”

O günden sonra Prenses Lale her bahar bahçeye yeni tohumlar ekmiş. Köydeki çocuklara da tohum dağıtıp onlara nasıl bakılacağını öğretmiş. Kısa sürede bütün ülke rengârenk çiçeklerle dolmuş ve insanlar oraya “Sabır Bahçeleri Ülkesi” demeye başlamış.

Gökten üç tohum düşmüş: Biri sabırla bekleyenlere, biri emek verenlere, biri de bu masalı dinleyip rüyasında çiçek bahçeleri gören bütün çocuklara.

Masalın öğüdü: Güzel şeyler zaman ve emek ister. Sabırla çalıştığımızda elde ettiğimiz sonuçlar bizi çok daha mutlu eder.