Ödünç Aldığını Geri Vermeyen Saksağan
Bir varmış, bir yokmuş. Yüksek bir kavak ağacının tepesinde, parlak şeyleri çok seven Şakşak adında bir saksağan yaşarmış. Şakşak’ın yuvası düğmeler, renkli boncuklar ve parıl parıl taşlarla doluymuş. Ama Şakşak’ın kötü bir alışkanlığı varmış: Ödünç aldığı şeyleri hiç geri vermezmiş.
Bir gün sincap Kıtır’dan kırmızı şemsiyesini ödünç istemiş. “Yağmur yağıyor, yarın getiririm.” demiş. Ertesi gün güneş açmış ama şemsiye geri gelmemiş. Sonra kirpi Dikenli’den mavi düğmeli yeleğini, kumru Pıtı’dan da cam boncuklu kolyesini istemiş. Hepsi Şakşak’ın yuvasında kalmış.
Hayvanlar eşyalarını istemeye gittiklerinde Şakşak hep bir bahane bulurmuş: “Yarın getiririm!” “Hâlâ kullanıyorum!” “Ben mi almıştım? Hatırlamıyorum.” Bir süre sonra kimse Şakşak’a bir şey ödünç vermez olmuş.
Bir sabah Şakşak uyandığında yuvasının yanındaki dalda bir duyuru görmüş: “Bu akşam büyük orman şenliği! Herkes en güzel kıyafetiyle gelsin!” Şakşak çok heyecanlanmış. Şenlikte şapka takmak istemiş ama yuvasında bir sürü parlak şey olmasına rağmen tek bir şapka bile yokmuş.
Şakşak hemen Baykuş Hanım’ın kapısını çalmış. “Bana bu akşam için şapkanı ödünç verir misin?” Baykuş Hanım başını iki yana sallamış. “Kıtır’ın şemsiyesi, Dikenli’nin yeleği, Pıtı’nın kolyesi… Hiçbiri geri dönmedi Şakşak. Sana nasıl güvenebilirim?”
Şakşak başka kapıları da çalmış ama herkes aynı şeyi söylemiş. Yuvasına dönüp parıl parıl eşyalarının arasına oturmuş. Ama bu parıltıların hiçbiri içini ısıtmamış. Yuvası ona hiç olmadığı kadar soğuk görünmüş.
Şakşak uzun uzun düşünmüş. Sonra kırmızı şemsiyeyi, mavi düğmeli yeleği ve cam boncuklu kolyeyi gagasıyla tek tek toplamış. Her birini sahibine götürmüş. Her kapıda da “Bunu çok uzun zaman önce geri getirmeliydim. Özür dilerim.” demiş.
Kıtır şemsiyesini alınca sevinçle havaya kaldırmış. Dikenli yeleğini hemen giyip düğmelerini iliklemiş. Pıtı kolyesini takınca boncuklar güneşte ışıl ışıl parlamış. Hayvanlar Şakşak’ın samimi özrünü görünce onu affetmişler.
O akşam Şakşak şenliğe şapkasız gitmeyi göze almışken Baykuş Hanım yanına gelmiş. Elinde kenarı tüylerle süslü güzel bir şapka varmış. “Doğruyu yaptın Şakşak. Bu şapkayı sana ödünç veriyorum.” demiş.
Şakşak o gece şenlikte doyasıya dans etmiş. Şenlik biter bitmez de ilk iş şapkayı özenle katlayıp Baykuş Hanım’a geri götürmüş. “Teşekkür ederim, çok güzel bir geceydi.” demiş.
O günden sonra Şakşak’ın yuvası eskisi kadar parlak olmamış belki ama dostlarla dolu olmuş. Çünkü güven, dünyadaki bütün parlak taşlardan daha değerliymiş.
Gökten üç boncuk düşmüş: Biri ödünç aldığını zamanında geri verenlere, biri hatasını düzeltenlere, biri de bu masalı dinleyip mışıl mışıl uyuyan bütün çocuklara.
Masalın öğüdü: Ödünç aldığımız eşyaları zamanında ve özenle geri vermek, çevremizdekilerin bize güvenmesini sağlar. Güven, dostluğun en değerli hazinesidir.
