Prenses İnci ve Yeni Gelen Kız
Bir varmış, bir yokmuş. Denizin kıyısında, beyaz kuleleri olan bir sarayda İnci adında güler yüzlü bir prenses yaşarmış. Prenses İnci her sabah saray bahçesindeki küçük okulda diğer çocuklarla birlikte ders görür, teneffüslerde de onlarla oyun oynarmış.
Bir sabah okula yeni bir kız gelmiş. Adı Mira’ymış. Mira çok uzak bir ülkeden, denizlerin ötesinden gelmiş. Saçları örgülü, gözleri ürkekmiş. Üstelik buranın dilini hiç bilmiyormuş. Öğretmen onu sınıfa tanıttığında Mira yalnızca başını eğip sessizce oturmuş.
Teneffüste çocuklar ip atlamaya başlamış ama kimse Mira’yı çağırmamış. Bazıları onun konuşmasını taklit edip kıkırdamış. “Ne dediği anlaşılmıyor ki!” demiş biri. Mira bir ağacın altına oturup dizlerini karnına çekmiş.
İnci bunu görünce içi sızlamış. Mira’nın yanına gidip oturmuş. Ama ne diyeceğini bilememiş. Mira onun dilini bilmiyormuş, kendisi de Mira’nınkini. Sonra İnci yerden bir yaprak alıp gülümseyerek göstermiş. “Yaprak.” demiş. Mira bir an düşünmüş, sonra kendi dilinde bir kelime söylemiş. İkisi birden gülmüş.
O günden sonra İnci ile Mira her teneffüste birbirlerine kelime öğretmeye başlamışlar. “Deniz”, “kuş”, “güneş”, “arkadaş”… İnci her kelimeyi Mira’nın dilinde de öğrenmiş. Mira da İnci’nin dilinde ilk cümlesini kurmuş: “Sen benim arkadaşımsın.”
Bir gün öğretmen sınıfa bir haber vermiş: “Bahar şenliğinde her öğrenci bir şarkı söyleyecek.” Mira’nın yüzü yine solmuş. İnci onun elini tutmuş. “Kendi ülkenin şarkısını söyle! Ben de seninle söylerim.”
Günlerce birlikte çalışmışlar. Mira, İnci’ye ülkesinin bir ninnisini öğretmiş. Ninnide denizden, rüzgârdan ve uzaktaki bir evden bahsediliyormuş. İnci ezberlemekte zorlanmış ama hiç pes etmemiş.
Şenlik günü sıra onlara gelmiş. İki kız el ele sahneye çıkmış. Mira’nın sesi önce titremiş, sonra İnci’nin sesi ona karışınca güçlenmiş. Ninnileri bahçeyi doldurmuş. Kimse sözlerini anlamamış ama herkes melodiyi kalbinde hissetmiş. Kraliçe’nin bile gözleri dolmuş.
Şarkı bitince sınıf arkadaşları ayağa kalkıp alkışlamış. Mira’yla alay eden çocuk utanarak yanına gelmiş. “Özür dilerim. Bana da senin dilinden bir kelime öğretir misin?” demiş. Mira gülümseyip ona “arkadaş” kelimesini kendi dilinde söylemiş.
O günden sonra saray okulunda yeni bir gelenek başlamış: Her hafta bir çocuk sınıfa başka bir dilden bir kelime öğretiyormuş. Okulun duvarına da kocaman bir pano asılmış; üzerinde bir sürü dilde “arkadaş” yazıyormuş.
Çünkü dostluğun dili, kelimelerden önce gülümsemeyle konuşulurmuş.
Gökten üç inci düşmüş: Biri yeni gelenlere el uzatanlara, biri farklılıkları merak edenlere, biri de bu masalı dinleyip yarın bir arkadaşına gülümseyecek bütün çocuklara.
Masalın öğüdü: Farklı bir yerden gelen ya da farklı bir dil konuşan arkadaşlarımızı dışlamamalıyız. Onlara gülümsemek ve yardım etmek yeni ve güzel dostlukların kapısını açar.
