Ece’nin Kaybolan Cesareti
Bir varmış, bir yokmuş. Deniz kenarındaki küçük bir kasabada Ece adında altı yaşında, meraklı ve neşeli bir kız yaşarmış. Ece resim yapmayı, bisiklet sürmeyi, kumdan kaleler yapmayı çok severmiş. Ama sudan çok korkarmış. Dalgalar ayaklarına değdiğinde bile hemen geri kaçarmış.
Bir gün annesi Ece’ye bir müjde vermiş: “Yarın yüzme kursun başlıyor!” Ece’nin yüzü bembeyaz olmuş. “Ben suya girmek istemiyorum. Ya batarsam?” diye sormuş. Annesi onun elini tutmuş. “Kursta öğretmenin hep yanında olacak. Hem korkmak çok normal. Cesaret bazen küçük adımlarla gelir.”
Ertesi sabah havuzun kenarında duran Ece’nin dizleri titriyormuş. Havuz ona okyanus kadar büyük görünmüş. Öğretmeni Selin Hanım gülümseyerek yanına gelmiş. “Bugün yüzmeyeceğiz Ece. Sadece suyla tanışacağız.” demiş.
Önce havuzun kenarına oturup ayaklarını suya sokmuşlar. Su ılık ılıkmış. Ece ayaklarını sallayınca minik dalgalar oluşmuş. “Su beni gıdıklıyor!” diye kıkırdamış. Sonra Selin Hanım ona turuncu kolluklar takmış. Ece öğretmeninin elini tutarak sığ tarafa adım atmış. Su beline kadar geliyormuş. Kalbi küt küt atıyormuş ama hâlâ ayaktaymış.
İkinci gün su topu oynamışlar. Ece topun peşinden koşarken sudan korktuğunu bile unutmuş. Üçüncü gün Selin Hanım, “Haydi, yüzünü suya yaklaştırıp üfle. Bakalım kaç baloncuk yapacaksın?” demiş. Ece derin bir nefes alıp suya üflemiş. Fokur fokur baloncuklar çıkmış. “On tane yaptım!” diye bağırmış.
Ama dördüncü gün her şey zorlaşmış. Selin Hanım, “Bugün sırtüstü suyun üstünde durmayı deneyeceğiz.” deyince Ece’nin korkusu geri gelmiş. Gözleri dolmuş. “Yapamam. Cesaretim kayboldu!”
Selin Hanım onun yanına çömelmiş. “Cesaretin kaybolmadı Ece, sadece biraz saklanıyor. Hatırlıyor musun, ilk gün ayaklarını suya sokmaktan bile korkuyordun? Şimdi baloncuk yapıyorsun. Cesaretin her gün biraz daha büyüdü.” demiş. “Ben ellerimle seni tutacağım. Sen yalnızca gökyüzüne bak.”
Ece derin bir nefes almış ve sırtüstü yaslanmış. Öğretmeninin elleri sırtındaymış. Kulaklarına suyun yumuşak uğultusu geliyormuş. Gökyüzünde bir martı süzülüyormuş. Bir süre sonra Selin Hanım ellerini yavaşça gevşetmiş ama yanından hiç ayrılmamış. Ece suyun üstünde bir yaprak gibi süzülüyormuş!
“Ece, bak! Kendi başına duruyorsun!” Ece şaşkınlıkla gülmüş. Havuz kenarındaki annesi alkışlarken onun da gözleri parlamış.
Kurs bittiğinde Ece kolluklarıyla havuzun bir ucundan öbür ucuna yüzebiliyormuş. Yaz sonunda da annesiyle babasının yanında, dalgaların kıyıya vurduğu sığ suda keyifle oynamış.
O gece yatağına yattığında Ece annesine fısıldamış: “Anne, cesaret saklambaç oynuyormuş. Ama onu bulmanın yolu küçük bir adım atmakmış.”
Gökten üç deniz kabuğu düşmüş: Biri korktuğu hâlde denemekten vazgeçmeyenlere, biri onlara el uzatanlara, biri de bu masalı dinleyip dalgaların ninnisiyle uyuyan bütün çocuklara.
Masalın öğüdü: Korkularımızı küçük adımlarla yenebiliriz. Her yeni deneme cesaretimizi biraz daha büyütür. Suya her zaman bir yetişkinle birlikte girmeliyiz.
