Ateşböceği Luma ve Karanlıkta Kaybolan Patika

Minik ateşböceği Luma, karanlığa gömülen ormanda herkesin yolunu yeniden bulmasına yardım eder.

Ormanın en alçak çalılarının arasında, akşam olunca küçük bir yıldız gibi parlayan Luma adında bir ateşböceği yaşardı. Luma’nın ışığı diğer ateşböceklerinden daha güçlü değildi. Hatta heyecanlandığında ışığı bazen bir yanıp bir sönerdi. Ama Luma çevresine çok dikkatli bakar, küçük ayrıntıları hemen fark ederdi.

Bir gece kısa ama güçlü bir yaz yağmuru geçti. Rüzgâr dalları savurdu, yaprakları patikaya yığdı ve dere kenarındaki açık renkli işaret taşlarını çamura gömdü. Yağmur durduğunda ay yeniden görünmüştü ama Tavşan Tepesi’ne giden yol sanki ortadan kaybolmuştu.

Kirpi Tıkır telaşla Luma’nın yanına geldi. “Yuvama dönmek için hangi tarafa gideceğimi bulamıyorum,” dedi. Luma bir eğrelti otunun üzerine kondu. “Patika kaybolmuş olamaz,” diye düşündü. “Sadece üstü örtülmüş olmalı.”

İkisi büyük meşe ağacının dibinden aramaya başladı. Luma, ıslak yaprakların altında küçük, açık renkli bir taşın kenarını gördü. Birkaç adım ileride bir tane daha vardı. Tıkır sevindi. Fakat yolun devamı devrilmiş dallarla kapanmıştı.

Luma tek başına dalları kaldıramayacağını biliyordu. Tavşan kardeşleri çağırdılar. Fındık faresi Mino da yardıma geldi. Tavşanlar ince dalları yana çekti, Tıkır yaprakları burnuyla itti, Mino taşları temizledi. Luma ise havadan uçarak bir sonraki işareti aradı.

Bir süre sonra yol ikiye ayrılmış gibi göründü. Sağ taraf düz ve kolaydı. Sol taraf ise biraz çamurluydu. Tıkır sağa dönmek istedi ama Luma durdu. Sağ taraftaki yaprakların üzerinde hiç ayak izi yoktu. Sol tarafta ise sincapların yağmurdan önce bıraktığı silik izler görünüyordu.

“Kolay görünen yol her zaman doğru yol olmayabilir,” dedi Luma. Hep birlikte sol tarafa yöneldiler. Biraz sonra son işaret taşını da buldular ve Tavşan Tepesi’ne giden patika yeniden ortaya çıktı.

Luma bu kez başka bir şey düşündü. “Bir sonraki yağmurda yol yine kaybolabilir.” Hayvanlar birlikte daha sağlam işaretler hazırladı. Büyük taşları yol kenarına dizdiler, ağaçların alt dallarına kozalaklardan küçük işaretler astılar. Ateşböcekleri de geceleri önemli dönemeçlerde kısa süre beklemeye söz verdi.

Sabaha doğru Tıkır gülümseyerek, “Senin küçücük ışığın bütün yolu aydınlattı,” dedi. Luma başını salladı. “Ben tek başıma yapmadım. Sen izleri buldun, tavşanlar dalları kaldırdı, Mino taşları temizledi. Patikayı hep birlikte aydınlattık.”

O günden sonra Luma ışığının ne kadar güçlü olduğuna değil, onu nerede kullandığına önem verdi. Tavşan Tepesi’ne uzanan patika ise yardımlaşmanın küçük ama parlak izleriyle geceleri bile kolayca bulunurdu.